Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μου λείπεις…
Να σε προσέχεις για να σε προσέχω. Να σε αγαπάς, για να σε αγαπάω. Λέξεις με νόημα που χαράχτηκαν για πάντα! Έπιασα χθες το βράδυ τον εαυτό μου να κατακλύζεται από σκέψεις και στιγμές… Τις δικές μας στιγμές… Στιγμές πόνου, χαράς, σιωπής…
Με ένα βλέμμα σου χανόμουν στα άδυτα της ύπαρξής μου. Με μια σου αγκαλιά βυθιζόμουν στον ωκεανό των συναισθημάτων μου, χρωματισμένων από τα πιο όμορφα χρώματα. Στην αγκαλιά σου ένιωθα γαλήνη, αφήνοντάς με σαν παιδί σε μια αθώα και ζωντανή αγάπη!
Μου λείπεις, γαμώτο…
Κάτι βράδια σαν και αυτά σε ψάχνω στις χαμένες μας αναμνήσεις που με τον χρόνο ξεθωριάζουν. Μου λείπεις και νιώθω ότι δεν θα ξαναζωγραφιστεί στο πρόσωπό μου εκείνο το ένα και αληθινό χαμόγελο που μόνο εσύ έχεις δει. Μου λείπεις και δεν ξέρω τι να κάνω. Νιώθω μισός και χαμένος. Χαμένος σε έναν κόσμο γεμάτο εγωκεντρισμό και κενά βλέμματα. Φοβάμαι πως και εγώ έγινα έτσι.
Μου λείπεις…
Σ’ αγαπάω. Να σε προσέχεις και όπου και αν είσαι ελπίζω να επισκέπτομαι που και που τα όνειρά σου και να τα γεμίζω φως. Το φως που με βοήθησες να δω και να ενώσω κάθε σπασμένο κομμάτι που υπήρχε μέσα μου.
