Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν είναι μια σκέψη που περνά τυχαία από το μυαλό, μα είναι μια αλήθεια που στέκεται σιωπηλή ανάμεσα μας. Γεννιέται τη στιγμή που καταλαβαίνεις πως αυτό που ζεις δεν είναι παιχνίδι, ούτε συνήθεια. Είναι επιλογή. Κι όταν κάτι είναι αληθινό δεν το φοβάσαι επειδή σε απειλεί, αλλά επειδή σε εκθέτει ολόκληρη.
Μαζί σου δε φοβάμαι τη μοναξιά, γιατί ακόμη κι η σιωπή μας είναι γεμάτη. Δε φοβάμαι την απόσταση γιατί ξέρω πως τα βλέμματά μας θα γεφυρώσουν κάποια στιγμή τα χιλιόμετρα. Ο μόνος μου φόβος είναι μήπως κάποια στιγμή κοιτάξεις μέσα μου και δεις κάτι λιγότερο απ’ αυτό που αξίζεις. Κι αν -υπό κανονικές συνθήκες- αυτός ο φόβος θα με πάγωνε, μαζί σου με μαλακώνει.
Το αληθινό αμοιβαίο δε χρειάζεται να αποδειχθεί. Αποκαλύπτεται. Φαίνεται στον τρόπο που μένεις όταν θα μπορούσες να φύγεις, στον τρόπο που με διαλέγεις ακόμη κι όταν δεν είμαι εύκολη. Είναι η σταθερότητα μέσα στο χάος, η σιγουριά ότι δε χρειάζεται να γίνω κάτι άλλο για να με θέλεις. Ο έρωτας, όταν είναι αληθινός δεν είναι μόνο πάθος που καίει. Είναι δύναμη που αντέχει.
Και ναι, υπάρχει επιθυμία. Εκείνη που δεν εξαντλείται στο άγγιγμα, αλλά συνεχίζει στο βλέμμα, στην ανάσα που συγχρονίζεται, στη βεβαιότητα πως είμαστε δύο άνθρωποι που επιλέγουν ο ένας τον άλλον ξανά και ξανά. Ο ερωτισμός μας δεν είναι επίδειξη, είναι εξομολόγηση.
Αν φοβάμαι κάτι είναι μήπως μέσα στην καθημερινότητα ξεχάσω να σου δείχνω πόσο σε θέλω, πόσο σε εκτιμώ, πόσο σε αναγνωρίζω. Γιατί το «αρκετή» δε μετριέται με τελειότητα, αλλά με παρουσία. Κι εγώ, μαζί σου, είμαι παρούσα. Ολόκληρη.
Ίσως τελικά αυτός ο φόβος να είναι απλώς η απόδειξη πως αγαπάω. Κι αν με ρωτήσεις, θα σου πω πως μαζί σου δε θέλω να είμαι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που είμαι. Αν αυτό είναι αρκετό για σένα τότε δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθώ.
