Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Έχουμε συνηθίσει να προσποιούμαστε για τα πάντα. Να προσποιούμαστε την αγάπη, τον έρωτα, την ωραία μας ζωή. Στη διεκδίκηση κάπου το χάσαμε. Δεν έχουμε ιδέα πως είναι να διεκδικείς τον έρωτα, πως είναι να παλεύεις για αυτόν.
Ζούμε στην επιφάνεια και τα συναισθήματα μας είναι ρηχά. Εύκολα μπορούμε να μιλήσουμε για αγάπη, πόσοι όμως την έχουμε ζήσει πραγματικά στο πετσί μας; Πόσοι στ’ αλήθεια έχουμε αγαπήσει;
Όλοι μιλάνε για τα κατορθώματα τους στον έρωτα. Μα πόσοι έχουν ερωτευτεί πραγματικά;
Να ερωτευτείς στ’ αλήθεια, να πέσεις στα πατώματα, να νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι, να ανατριχιάζεις μ’ ένα βλέμμα, να κοιμάσαι με το κινητό αγκαλιά για να μη χάσεις ούτε μια κλήση, να κλαις με λυγμούς για ένα χωρισμό, να κάνεις να συνέλθεις μέρες, μήνες, χρόνια.
Ναι ρε! Αυτό είναι έρωτας και είναι αστείο να λένε όλοι πως τον έζησαν. Μπούρδες. Είναι εύκολο να προσποιείσαι μα αντί να το κάνεις μήπως να βγεις έξω και να το ζήσεις; Να το διεκδικήσεις;
