Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος, μπορείς να δεις καθαρά;
Τώρα που δεν υπάρχει πια φωνή να σου ψιθυρίζει λόγια αγάπης, τώρα που τα χέρια μου δεν είναι εκεί να σε κρατήσουν όταν όλα γκρεμίζονται, τώρα που η καταιγίδα πέρασε και άφησε πίσω της μόνο τα ερείπια, μπορείς να δεις ποιος έμεινε και ποιος ήταν απλά περαστικός;
Θα σου πω εγώ.
Εγώ ήμουν εκεί όταν όλα έπεφταν. Όταν τα πάντα έσπαγαν γύρω σου, όταν οι φίλοι εξαφανίζονταν, όταν οι υποσχέσεις διαλύονταν σαν καπνός. Ήμουν εκεί, να μαζεύω τα κομμάτια σου, να γίνομαι τοίχος όταν οι άμυνές σου κατέρρεαν, να στέκομαι ακόμα κι όταν εσύ δεν μπορούσες να σταθείς στα πόδια σου.
Και τώρα που όλα κόπασαν, τώρα που ο ουρανός καθάρισε, εσύ πού είσαι;
Είσαι εκεί που πάντα ήσουν. Στην άκρη. Ανέπαφη. Αλώβητη. Σαν να μην πέρασε ποτέ η καταιγίδα μέσα σου, μόνο πάνω σου. Σαν να μη σε άγγιξε τίποτα απ’ όσα μας διαλύσανε.
Κι εγώ, ηλίθιος, πίστευα πως όταν όλα ηρεμήσουν, θα έβλεπες. Θα καταλάβαινες. Θα έπιανες το χέρι μου και θα μου έλεγες «ευχαριστώ που δεν έφυγες».
Αλλά δεν το έκανες.
Γιατί ποτέ δεν κοίταξες πίσω. Ποτέ δεν αναρωτήθηκες ποιος έμεινε. Δεν σε ένοιαξε. Για σένα ήμουν δεδομένος. Ένα στήριγμα που απλά υπήρχε εκεί, έτοιμο να αντέξει όλο το βάρος σου χωρίς να σπάσει.
Μόνο που έσπασα.
Και ξέρεις τι έμαθα από την καταιγίδα;
Ότι οι άνθρωποι δεν χάνονται μέσα της. Χάνονται μετά. Όταν ο ουρανός καθαρίσει και δεν υπάρχει πια λόγος να κρατάς κάποιον απ’ το χέρι.
Όταν περάσει η καταιγίδα, βλέπεις ποιος άξιζε, ποιος έμεινε και ποιος ήταν περαστικός.
Και εσύ ήσουν πάντα περαστική.
