Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να μείνουν.
Έρχονται για να σου αλλάξουν τον τρόπο που εμπιστεύεσαι.
Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις.
Τους ανοίγεις χώρο. Τους δίνεις χρόνο. Τους αφήνεις να μπουν εκεί που άλλοι δεν έφτασαν ποτέ. Όχι επειδή είσαι αφελής. Επειδή είσαι καθαρός. Επειδή ξέρεις να δίνεις χωρίς να μετράς.
Κι εκεί είναι που γίνεται η ρωγμή.
Δεν σε προδίδουν με θόρυβο. Δεν γίνεται κάτι μεγάλο και θεαματικό. Είναι μικρά πράγματα. Μικρές ασυνέπειες. Λέξεις που δεν κρατήθηκαν. Παρουσίες που δεν ήταν ποτέ πραγματικές. Και σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να αμφιβάλλεις.
Όχι για εκείνους. Για σένα.
Αναρωτιέσαι αν έδωσες πολλά. Αν πίστεψες γρήγορα. Αν έπρεπε να είσαι πιο προσεκτικός. Και κάπου εκεί, χωρίς να το θέλεις, αρχίζεις να αλλάζεις.
Δεν ανοίγεσαι το ίδιο εύκολα.
Δεν πιστεύεις το ίδιο αβίαστα.
Δεν εμπιστεύεσαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και λες πως αυτό είναι κακό.
Αλλά δεν είναι.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν είναι να δίνεις τα πάντα σε όποιον βρεθεί μπροστά σου. Είναι να ξέρεις πού αξίζει να σταθείς. Να μπορείς να ξεχωρίζεις. Να βλέπεις λίγο πιο καθαρά πίσω από τα λόγια.
Κάποιοι άνθρωποι, όσο κι αν σε πόνεσαν, σου έκαναν ένα δώρο που δεν το ζήτησες.
Σε έμαθαν.
Σε έμαθαν να μην μπερδεύεις την ένταση με την αλήθεια. Να μην βαφτίζεις την απουσία “χώρο”. Να μην εξηγείς τα ανεξήγητα για να κρατήσεις κάτι που δεν στέκεται.
Και κυρίως, σε έμαθαν να μην εμπιστεύεσαι μόνο τους άλλους.
Να εμπιστεύεσαι εσένα.
Το ένστικτό σου όταν κάτι δεν κολλάει.
Τη σιωπή σου όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Την αποχώρησή σου όταν καταλάβεις ότι δεν υπάρχει λόγος να μείνεις.
Δεν είναι όλοι για να μείνουν.
Και ευτυχώς.
Γιατί αν δεν περνούσαν από τη ζωή σου αυτοί που σε τάραξαν, δεν θα γινόσουν ποτέ αυτός που ξέρει πια πού αξίζει να δώσει.
Δεν σου κατέστρεψαν την εμπιστοσύνη.
Την ξεκαθάρισαν.
