Γράφει ο Max Mcgrath
Η μαμά μου λάτρευε τις λεύκες, της άρεσε ν’ ακούει τον ήχο τους.
Ταξιδεύαμε συχνά, μόλις συναντούσαμε λεύκες, βγαίναμε απ’ το αμάξι και ακούγαμε τον ήχο τους. Κι όταν πέθανε η μαμά μου, έφτιαξα ένα δάσος για τη μνήμη της.
Η μαμά μου ήταν γιατρός, ήταν καλόκαρδη και ευγενική σαν εσένα. Μου είχε μάθει να σέβομαι οτιδήποτε υπάρχει στη φύση.
Ό,τι… ακόμα κι ένα ασήμαντο δέντρο. Έχει μία ψυχή.
Θα ήθελα πολύ να την είχες γνωρίσει, γι’ αυτό σ’ έφερα εδώ.
Προσπαθώ να σας γνωρίσω με τον τρόπο μου. Το χειμώνα αξίζει να έρθεις. Συνήθως, με έφερνε εδώ, αφού προηγουμένως είχαμε πετάξει χαρταετό. Η μαμά μου με έμαθε να φτιάχνω χαρταετό. Εκείνη με έμαθε μουσική, και ταγκό. Μας άρεσε να τραγουδάμε, να χορεύουμε ταγκό, να μαγειρεύω, ή να φτιάχνουμε μακέτες.
Να πετάμε χαρταετό. Ή να ερχόμαστε εδώ και να πίνουμε ζεστή σοκολάτα.
Κάποια μέρα, ίσως, το επαναλάβουμε κι εμείς Σινιορίνα.
Με τα παιδιά μας. Θα τους μάθω να πετάνε χαρταετό.
Είμαι πολύ τυχερός, επειδή θα κάνουμε μαζί μία οικογένεια.
Τα λόγια σου με ηρεμούν, και νιώθω ότι όλα θα διορθωθούν.
Και δεν θα είμαι πλέον εκείνο το παιδί με αυτισμό που δυσκολεύεται να επικοινωνεί με τους ανθρώπους.Γι’ αυτό θέλω να πετύχω το όνειρό μου, να γίνω κοινωνικός λειτουργός, και να στηρίξω παιδιά με αυτισμό, με καρκίνο και τις οικογένειές τους. Ακόμη κι αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Άντρες – Γυναίκες. Ένα όραμα που με τον καιρό, θα επεκταθεί και θα γίνει μεγαλύτερο.
Η φύση ανανεώνεται διαρκώς, Σινιορίνα.
Στη θέση ενός μαραμένου λουλουδιού ανθίζει άλλο.
Τα πράσινα φύλλα διαδέχονται τα κίτρινα.
Η φύση πάντα μας υπενθυμίζει, την παρουσία της.
Και ανακυκλώνεται. Πολλαπλασιάζεται. Όπως ακριβώς, συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Κάθε φορά που βρίσκουμε μία δικαιολογία, για να αντισταθούμε.
Γιατί έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε ότι θα γίνουμε ευτυχισμένοι.
Ότι δεν θα εξαφανιστούμε. Και θέλουμε να αφήσουμε τα ίχνη μας.
Στην αρχή είμαστε μόνοι. Μετά… βρίσκουμε το άλλο μας μισό.
Ενώ είμαστε μόνοι. Γινόμαστε ζευγάρι. Φτιάχνουμε τη δική μας οικογένεια. Από δύο γινόμαστε τρεις, ίσως, και τέσσερις. Μάλλον το έχουμε ανάγκη, για να αποδείξουμε την ύπαρξή μας.
Για παράδειγμα: Μαζί σου νιώθω πιο δυνατός.
Μπορώ και πατώ πιο γερά στα πόδια μου.
Αποκτά σημασία η ύπαρξή μου.
Και να φανταστείς ότι ακόμα είμαστε μόνο δύο.
Δεν κάνω όνειρα για το μέλλον Σινιορίνα.
Οτιδήποτε θα ήταν θαύμα για μένα.
Θα μου πεις: «Νόμιζα ότι πιστεύαμε στα θαύματα».
Εξακολουθώ να πιστεύω.
