Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Η μόνη ζωή που ξέρουμε είναι αυτή εδώ. Η μόνη στιγμή που έχουμε είναι σίγουρα αυτή εδώ η στιγμή.
Γι’ αυτό έμαθα να πιστεύω στα θαύματα. Τα θαύματα είναι η αγάπη εν δράσει και το χαρακτηριστικό τους είναι ότι θα μας συμβούν μόνο αν πιστεύουμε σε αυτά.
Τα πράγματικα δώρα έρχονται στη ζωή μας σαν εμπόδια σαν δύσκολιες που θέλουμε να αποφύγουμε όσο στεκόμαστε στο ύψος των δυσκολιών όμως ανακαλύπτουμε μέσα μας εκπληκτικές δυνάμεις!
Υπομονή, σοφία, αισιοδοξία..
Έτσι και εκείνο το βράδυ που έκλεισε δυνατά μια πόρτα, άνοιξε ξαφνικά ένα παράθυρο.
Ένα παράθυρο που κάνεις από τους δυο μας δεν περίμενε.
Είχαμε ασπαστεί την ταμπέλα της φιλίας!
Και εκεί που κάνεις σχέδια ότι έχεις ένα φίλο δίπλα σου, κάποιος γελάει για το πόσο εύκολα μπορεί αυτός ο φίλος να γίνει το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο σε ένα μόνο βράδυ, με μια κουβέντα, ένα χαμόγελο και ένα “μα πως σου ήρθε τώρα αυτό;”
Ενώ μέσα σου ξέρεις..
Πώς είναι εκείνος, που μπορείς μαζί του να τσακωθεις αλλά ο ένας δεν μπορεί χωρίς τον άλλον..
Που μπορείς να πεις ότι θες και να μη σε παρεξηγήσει γιατί ξέρει την αγνότητα της ψυχής σου.
Ξέρει ότι δεν θες να πληγώσεις, να στεναχώρησεις..
Αλλά σε πιάνει η ανασφάλεια, τόσο που θες μια δυνατή αγκαλιά να σπάσεις χίλια κομμάτια!
Και αν σπάσω ξέρω πως εσύ θα είσαι εκεί να τα ενώσεις..
Και αν κλάψω εσύ θα είσαι εκεί να με κάνεις να γελάσω..
Και αν φύγω και εξαφανιστώ θα βρεις τρόπο να με νευριάσεις να γυρίσω για ένα καυγά ακόμη!
Και αν σου πω ότι φοβαμαι να μου πεις “δεν μπορώ χωρίς εσένα”
Μερικές φορές μας παίρνει λίγο χρόνο για να δούμε τα πραγματικά πολύτιμα άτομα στη ζωή μας, αλλά η ζωή έχει τον τρόπο να μη τους αφήνει να φεύγουν από το μονοπατι μας.
Να μας προσφέρουν μαγεία και αγάπη!
Η ζωή αργεί λίγο, αλλά ποτέ δεν λησμονεί πραγματικά..
Η αγάπη θα σε βρει στα πιο απίστευτα σταυροδρόμια, σε ανθρώπους που δεν το περιμένεις!
