Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι είναι κι εκείνα τα βράδια, που κρυώνεις.
Κρυώνεις μέσα σου.
Έξω μπορεί να έχει 40 βαθμούς, μα εσύ κρυώνεις. Τρέμεις.
Τίποτα δεν μπορεί να σε ζεστάνει. Τίποτα δεν μπορεί να πάρει αυτό το κρύο από μέσα σου.
Τίποτα δεν μπορεί να μαλακώσει αυτό που σε αιμορραγεί.
Είναι η στιγμή, που ζητάς μόνο έναν άνθρωπο.
Δεν μπορεί κανείς άλλος να σε γυρίσει πίσω. Δεν μπορεί κανείς άλλος να σε τραβήξει από το λάκκο που έχεις βυθιστεί.
Είναι εκείνος, που δεν είχε ποτέ ιδιότητα και ταμπέλα.
Δεν είχε ρόλο, δεν είχε όρια και όρους η παρουσία του, ακόμα και η απουσία του.
Δεν είχε δεσμά και δεν χρειάστηκε ποτέ την άδειά σου για να εισβάλλει.
Είναι εκείνος ο ένας, που η αγκαλιά του, ηρεμούσε τα πάντα μέσα σου.
Είναι εκείνος ο ένας που οι λέξεις του, κούμπωναν στους φόβους σου και τους έδιωχναν μακριά.
Είναι εκείνος ο ένας που όταν μπήκε στη ζωή σου, ήταν σαν να άνηκε εκεί από πάντα. Σαν να άνηκες σε εκείνον, από πάντα..
Έμεινε, έφυγε, γύρισε, ξανάφυγε.. δεν έχει σημασία.
Είναι εκείνος ο ένας, που κάνει την εξαίρεση στο «ουδείς αναντικατάστατος».
Ήξερε πάντα πότε η ζωή είναι παιχνίδι, και πότε το παιχνίδι της ζωής σε έχει γκρεμοτσακίσει, κι ερχόταν να βάλει τα κομμάτια σου στη θέση τους. Βλέπεις, μόνο εκείνος ήξερε πού μπαίνει ποιο κομμάτι.
Ίσως γιατί κι εκείνος σε είχε γκρεμοτσακίσει κάποτε.. και σε έφτιαξε από την αρχή, αφήνοντας κομμάτια του μέσα στα δικά σου.
Κι έτσι εσύ, δεν ξαναταίριαξες ποτέ, σε κανενός την εικόνα. Παράταιρη.. αταίριαστη.. αλλοπρόσαλλη!
Κι εκείνος, ένιωθε πάντα την στιγμή, και ήταν εκεί, να σε κρατάει.
Είναι εκεί. Τελεία.
