Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Είναι και κάποιοι άνθρωποι, που έρχονται από το πουθενά κυριολεκτικά και καταλήγουν να γίνονται οικογένεια.
Και μαζί τους ξεδιπλώνεσαι, βγάζεις μάσκες και προσωπεία και είσαι εσύ.
Γίνεσαι άνετος, αστείος, κάνεις γκριμάτσες, φεύγεις από τον ρόλο του μόνιμα σοβαρού και βγαίνει το παιδί από μέσα σου να παίξει.
Έτσι απλά και ξαφνικά.
Ισορροπία, αρμονία, χαλαρότητα ομορφιά και ζεστασιά.
Και δεν απορείς.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, καθημερινά μένουν εκεί.
Στα καλά και στα άσχημα.
Στους τσακωμούς και στις ηρεμίες.
Είναι οι πρώτοι που θέλεις να μοιραστείς την χαρά, τον πόνο αλλά και την αδικία σου.
Και έρχονται και γίνονται οι επίγειοι Άγγελοί σου.
Άνθρωποι που μπορεί να μην έχετε πάντα κάτι να πείτε, μα τα μάτια σας θα μιλούν.
Δύσκολο πράγμα η εμπιστοσύνη να χτιστεί και πανεύκολο σε μια στιγμή να γκρεμιστεί.
Μα μ ‘αυτούς τους ανθρώπους, ένα κομμάτι μέσα σου παρατηρεί, προσέχει, μην τυχόν και κάνει κάτι και τους πειράξει, τους συγχίσει, τους απογοητεύσει, γιατί αν πέσεις στα δικά τους μάτια, δεν θα σου το συγχωρήσεις ποτέ ακόμα και αν οι ίδιοι κάποια στιγμή το κάνουν..
