Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έχω φυλάξει την γωνιά μας.
Ένα σημείο αχαρτογράφητο, που δεν μπορεί κανείς να βρει.
Ένα σημείο στη μέση του “μαζί” και του “για πάντα”, κρυμμένο και πολύτιμο.
Μια γωνιά, όλη δικιά μας, που δεν μπορεί να πλησιάσει κανείς. Εκεί που μόνο εσύ κι εγώ μπορούμε να υπάρχουμε.
Αόρατη από τους περαστικούς, απρόσιτη από οποιονδήποτε δεν είσαι εσύ κι εγώ.
Δεν στην χάρισα ποτέ αυτή τη γωνιά. Την κέρδισες μέρα με τη μέρα.
Νύχτα με τη νύχτα. Στιγμή με τη στιγμή.
Κι όταν πια δεν ήσουν εδώ, όταν πια πάγωσες το χρόνο κι έκλεισες το λογαριασμό μας, εγώ σ’ εκείνη τη γωνιά γυρνάω κάθε νύχτα.
Σ’ εκείνη τη γωνιά να σου λέω την τελευταία καληνύχτα.
Σ’ εκείνη τη γωνιά να είμαι εγώ, χωρίς μάσκα, χωρίς ασπίδα, χωρίς άμυνες.
Έχω φυλάξει την γωνιά μας.
Εκεί που κατάχαμα πέρναγαν οι νύχτες. Εκεί που μπερδεύονταν τα όνειρά μας με την πραγματικότητα.
Εκεί που υπήρχε μόνο το “θέλω” και το “τολμώ”.
Εκεί που τώρα, άφησες μερικά “μπορώ” και λίγα ακόμα “δεν θέλω” φεύγοντας.
Κι εγώ, φρόντισα εκεί, να μην μπορεί κανείς να αγγίξει. Να μην μπορεί κανεις να περπατήσει.
Εκεί, υπάρχουν μόνο τα δικά μας σημάδια.
Βλέπεις εκεί πια, υπάρχω μόνο εγώ.
Εγώ χωρίς εσένα. Εγώ χωρίς εμάς.
Εγώ εκεί, στην τελευταία καληνύχτα..
Εσύ στο πουθενά..
