Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Αν με δεις στο όνειρό σου, αγκάλιασε με. Μη με αφήσεις να φύγω τόσο γρήγορα.
Κράτησε με λίγο κοντά σου, σαν να μην υπάρχουν αποστάσεις ανάμεσα μας, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ εκείνα τα λόγια που μας απομάκρυναν.
Γιατί αν υπάρχει ένα μέρος όπου θα ήθελα να σε συναντήσω ξανά, είναι εκεί όπου η καρδιά μπορεί ακόμη να νιώσει όσα στερείται.
Δεν ξέρω αν με σκέφτεσαι, αν σου λείπω ή αν κάποια τραγούδια σε γυρίζουν πίσω σε εμάς. Ξέρω μόνο πως όσο κι αν προσπαθώ να προχωρήσω, υπάρχουν στιγμές που η απουσία σου γίνεται πιο δυνατή από κάθε προσπάθεια μου να σε εξαφανίσω από μέσα μου.
Κι αν τύχει να με δεις στο όνειρό σου, μη με ρωτήσεις τίποτα.
Απλώς αγκάλιασε με, όπως τότε.
Άφησε με να νιώσω για λίγο πως δεν χάθηκαν όλα.
Πως υπάρχει ακόμη ένα μέρος όπου μπορώ να είμαι κοντά σου χωρίς φόβο, χωρίς σιωπές, χωρίς αποχαιρετισμούς.
Κι αν είναι να φύγω ξανά όταν ξημερώσει, άφησε με να φύγω με την αίσθηση πως έστω και για λίγο, η καρδιά μου βρήκε το μέρος που εξακολουθεί να αναζητά.
Και πού ξέρεις; Ίσως να με ξαναδείς στο επόμενο όνειρο. Κι ίσως, κάθε φορά που θα κλείνεις τα μάτια σου να βρίσκουμε ξανά ο ένας τον άλλον, όπου η απόσταση δεν έχει σημασία και η απουσία δεν πονάει.
Εκεί όπου θα μπορώ να σε αγκαλιάζω χωρίς να φοβάμαι πως θα σε χάσω ξανά.
Μέχρι τότε, αν κάποια νύχτα νιώσεις μια ανεξήγητη ζεστασιά στην καρδιά σου, ίσως να είμαι απλώς εγώ, που ήρθα να σε συναντήσω εκεί όπου κάποτε ήμασταν ευτυχισμένοι.
Στα όνειρά σου.
