Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Τι περίμενες, ότι μετά από όλα αυτά θα καθόμουν να συνεχίσω μαζί σου κάτι το οποίο εσύ τελείωσες; Όχι αγόρι μου, δεν σου τα είπαν καλά.
Ανέχτηκα το κέρατο, εσένα πάει πολύ. Μαζί σου μόνο χαμένη βγήκα και τώρα κάθομαι να μαζεύω ότι εσύ μου διέλυσες.
Μην υποκρίνεσαι ότι πονάς, δεν είσαι καλός ηθοποιός. Μην μιλάς για αισθήματα, δεν έχεις ιδέα πως είναι και τη αξία κουβαλάνε.
Δεν θέλω τη συγνώμη, μου είναι αδιάφορη. Δεν πιστεύω ότι θα σου λείψω, πλέον τίποτα δεν πιστεύω από εσένα.
Αυτά έχει η ζωή αγόρι μου, κάποια στιγμή άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν, εσύ τα κατάφερες και τα δύο ταυτόχρονα.
Ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή μας και ένας φεύγει, στη συγκεκριμένη περίπτωση εγώ είμαι αυτή. Εσύ θα με αντικαταστήσεις με ομοίωμα και εγώ θα σου δείξω πως είναι να φεύγεις με αξιοπρέπεια, μία λέξη που δεν έχετε συναντηθεί και έτσι όπως το πας δεν θα τη βρεις ποτέ.
