Γράφει η Γεώρα
Έχουμε χρόνο!
Για εκείνη την μπιρίμπα που λέμε να παίξουμε, βασικά να μάθω και ύστερα να παίξω. Για ένα βραδάκι να κανονίσουμε για έναν αγώνα μπιλιάρδου, με πίτσες και μπυρίτσα, α(!) και μία μακαρονάδα φούρνου που τόσο αρέσει.
Έχουμε χρόνο!
Για μια βόλτα καλοκαιρινή, λέγοντας αστεία και θέλοντας παγωτό. Με αμέτρητους περιπάτους στην Κοιλάδα, με σανδάλια και την επιθυμία για μια βαρκούλα για ψάρεμα.
Έχουμε χρόνο!
Για επίσκεψη. Για εκείνο το τηλέφωνο. Για εκείνο το μήνυμα. Για εκείνο το οικογενειακό τραπέζι, που θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε, θα γελάσουμε μέχρι δακρύων. Θα θυμηθούμε τα παλιά και θα ζήσουμε στιγμές καινούργιες.
Έχουμε χρόνο, λέμε.
Και κάπου εκεί παγώνει ο χρόνος. Σε μια στιγμή καταλαβαίνεις πως τελικά δεν έχουμε χρόνο. Ποτέ δεν είχαμε. Και οι αναβολές που βάζουμε για τα απλά καταλήγουν σε υποσχέσεις που ποτέ δεν έγιναν.
Γιατί η ζωή έχει την τάση να μας ταρακουνάει. Να μας θυμίζει πως δεν έχουμε χρόνο. Η αναβολή ίσως είναι ένα πελώριο ποτέ!
Σε μια στιγμή παγώνει ο χρόνος και οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο φως! Και η φωνή τους, εκείνο το «Καλησπέρα, Τζώρτζια», τα πειράγματά τους, η τρέλα τους και οι επιθυμίες τους γίνονται αναμνήσεις. Και δυσκολευόμαστε πολύ να συνειδητοποιήσουμε τα νέα που μας είπαν.
Χαμόγελο που έσβησε. Παρουσία που αποκλείεται, λες, να μην ζει. Κάποιος μου κάνει πλάκα, και είναι και άσχημη. Όμως κανένας δεν κάνει πλάκα με κάτι τέτοιο.
Και τελικά δεν έχουμε χρόνο. Και τα δεδομένα γίνονται ζητούμενα σε μια στιγμή. Και οι συνήθειες αλλάζουν, η ζωή αλλάζει, τα πάντα αλλάζουν. Και μένουν οι άνθρωποι με τις αναμνήσεις. Τον πρώτο χαρταετό που σου έμαθαν να πετάς. Χαμόγελα και αστεία. Συγγενείς απλά στη μνήμη.
Και τελικά, στο κάλεσμα αυτής της μπιρίμπας, ίσως πρέπει να πεις εκείνη τη στιγμή «φέρε τράπουλα». Σε εκείνον τον καφέ, «βάλε μου έναν να τα πούμε». Σε εκείνο το «έχουμε χρόνο», να το κόψεις και να πεις «μπορώ τώρα». Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία στιγμή που θα συναντήσεις κάποιον.
Γι’ αυτό πρέπει να μάθουμε να δίνουμε περισσότερη αγάπη και χρόνο. Είναι το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία. Γιατί οι άνθρωποι είμαστε περαστικοί από εδώ.
Καλό ταξίδι στο φως(!), θείε Παντέλο.
Σε έναν Κοιλαδιώτη – Κερκυραίο που ήξερε να ζει και είχε την τρέλα στο τσεπάκι του.
