Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν περιμένω τίποτα από το αύριο. Δεν του χρωστάω και δε μου χρωστάει. Για χρόνια το φόρτωνα με όνειρα, δικαιολογίες και ψεύτικες υποσχέσεις. “Αύριο θα αλλάξω”, “αύριο θα ζήσω καλύτερα”, “αύριο θα βρω τον χρόνο”. Ψέματα. Το αύριο δεν ήρθε ποτέ όπως το φανταζόμουν. Και η αλήθεια είναι πως δε φταίει αυτό. Εγώ φταίω που το έκανα αποθήκη ελπίδων και αναβολών.
Ένα αύριο χωρίς προσδοκία δεν είναι κατάρα. Είναι λύτρωση. Γιατί σταματάς να περιμένεις αλλαγές που δε θα έρθουν από μόνες τους. Σταματάς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου με την ψευδαίσθηση ότι η ζωή θα ξεκινήσει “μετά”. Δεν υπάρχει “μετά”. Υπάρχει μόνο τώρα.
Όσο κι αν πονάει, αναγκάζομαι να το παραδεχτώ. Πόσες φορές πέταξα τη μέρα μου στον κάδο, γιατί σιγουρευόμουν ότι αύριο θα τη ζήσω “σωστά”; Πόσες φορές αρνήθηκα μια αγκαλιά, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, γιατί ήμουν βιαστική για να προλάβω, Τι ακριβώς; Ένα αύριο που ούτε με περίμενε, ούτε μου έδωσε ποτέ όσα του ζήτησα.
Αν το αύριο έρθει, ας έρθει άδειο. Δε θα το φορτώσω πια με όνειρα που δεν αντέχει. Θα το συναντήσω όπως είναι, γυμνό. Κι αν δεν έρθει; Δε χάθηκε τίποτα. Γιατί η ζωή μου δε θα έχει χαθεί σε υποσχέσεις, αλλά θα έχει ξοδευτεί στο παρόν.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Το αύριο είναι απλώς μια συνέχεια του σήμερα. Δε θα με σώσει, δε θα με αλλάξει, δε θα με δικαιώσει. Αν θέλω να ζήσω πρέπει να το κάνω τώρα. Όχι αύριο. Τώρα.
Οπότε ναι, δεν περιμένω τίποτα. Δε θέλω τίποτα από το αύριο. Θέλω μόνο να σταματήσω να κρύβομαι πίσω του. Θέλω να βάζω όρια στον εαυτό μου, να του θυμίζω ότι δεν έχει άλλη ευκαιρία εκτός από τη στιγμή που ζει. Γιατί το αύριο μπορεί να έρθει, μπορεί και όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως το τώρα φεύγει και δε γυρίζει πίσω.
Δε με τρομάζει πια η σκέψη ενός αύριο χωρίς προσδοκία. Με τρομάζει μόνο η πιθανότητα να αφήσω το σήμερα να χαθεί.
