Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Ίσως τελικά να μην με ξέρω και τόσο καλά. Δεν είχα ποτέ πρόθεση να πληγώσω και όμως το έκανα και με τον πιο δυσάρεστο τρόπο. Δεν μπορείς να παίζεις με τα συναισθήματα του άλλου. Ο θυμός μόνο θυμό μπορεί να προκαλέσει, όπως και η αγάπη μόνο αγάπη μπορεί να προσφέρει. Και ο έρωτας; Πώς έρχεται και μας ταρακουνάει;
Εκεί είναι το θέμα. Πώς μπορείς να τιθασεύσεις ένα καρδιοχτύπι; Πώς μια καρδιά μπορεί να σωπάσει όταν βλέπει το πρόσωπο που ονειρεύεται μέσα στη μέρα της και στη νύχτα της; Εκεί μπορεί να πληγώσεις και να πληγωθείς. Πρώτα απ’ όλα πληγώνεις εσένα, όταν δε μπορείς να πάρεις ανάσα και να μιλήσεις για όλα αυτά που σου κόβουν τα πόδια, που σε κάνουν να πετάς σε μια άλλη διάσταση και να μην επικοινωνείς με τον κόσμο. Έπειτα, είναι και το άλλο μισό, που μπορεί να μην σε βλέπει το ίδιο, να νιώθει τη σπίθα σου αλλά να είναι γι’ αλλού. Τότε τι κάνεις; Πληγώνεσαι και πληγώνεις. Πότε εσύ πότε ο άλλος.
Είναι θέμα χρόνου να ρίξεις τα τείχη και να ενδώσεις. Όχι απαραίτητα σαρκικά, αλλά και μόνο στη σκέψη. «Ου μοιχεύσεις», και όμως το έκανες. Το μυαλό παίζει ύπουλα κόλπα και σου βάζει ιδέες, ενώ θεωρητικά έχεις τα πάντα. Αυτό λέγεται απληστία, έστω και αν δε θες να το παραδεχτείς, γίνεσαι άπληστος. Πιστεύω, το έχουμε όλοι στη φύση μας να αναζητάμε το ιδανικό, το πιο όμορφο και το πιο παραμυθένιο κομμάτι της ύπαρξής μας. Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι, όλα τα σενάρια ίσως είναι καλύτερα από το δικό μας που παίζει ξανά και ξανά στο ίδιο λάιτ μοτίβο.
Είναι ζήτημα μάχης, όχι τόσο ηθικής, όσο συναισθηματικής. Τι αποζητάμε τελικά από μας και τι απ’ τους άλλους; Ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης ή μια σύγχρονη Σταχτοπούτα; Τα όνειρα υπάρχουν για να μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο μεστούς μέσα στα κύματα. Μας δίνουν ιδέες για μια πιο έντονη ζωή, γιατί τη ζωή μας εμείς τη σμιλεύουμε, εμείς της βάζουμε πινελιές κι εμείς τη χορεύουμε. Και ας μην ξεχάσουμε ποτέ πως «ο χορός της ζωής είναι τα βήματά μας πάνω στη γη.», όπως είπε κι ένας αγαπημένος, κοινός φίλος όλων μας. Ας ακούσουμε μελωδίες κι ας χορέψουμε το ταγκό μας…
