Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Στην καβάτζα να κρατάς τα λεφτά σου, όχι τους ανθρώπους.
Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αναλώσιμα προϊόντα. Δεν έχουν ημερομηνία παραγωγής και λήξης για να τους χρησιμοποιείς μέσα στα χρονικά όρια που σου χρειάζονται και να τους ξαποστέλνεις. Δεν είναι οι άνθρωποι προϊόντα για να τους χρησιμοποιείς όταν κι όποτε έχεις ανάγκη.
Οι άνθρωποι έρχονται δίπλα σου και επενδύουν σε εσένα τα συναισθήματά τους. Σε εμπιστεύονται και σου δείχνουν την αδυναμία τους κι εσύ αυτό που κάνεις, είναι να το εκμεταλλευτείς.
Τους χρησιμοποιείς όταν νιώθεις την απόρριψη από κάποιον άλλο. Όταν νιώθεις ανασφάλεια ή μοναξιά.
Δεν θες ουσιαστικά εκείνους, αλλά την αίσθηση που σου αφήνουν. Το κενό που σου καλύπτουν.
Έναν για την αγκαλιά, έναν για την επιβεβαίωση, έναν για να κλαφτείς, έναν για να σου κάνει τα χατήρια!
Θες να σε πάρουν μια αγκαλιά, γιατί δεν έχεις άλλον κανένα εκείνη τη στιγμή.
Θες να σου πουν γλυκόλογα, γιατί από εκεί που τα περιμένεις δεν έρχονται.
Θες να σου πουν πως είσαι επιθυμητή, ερωτική, γιατί από εκεί που θες να το ακούσεις, δεν το ακούς.
Κι όταν τα πάρεις όλα αυτά, όταν νιώσεις ξανά αυτοπεποίθηση και σιγουριά, εξαφανίζεσαι, μέχρι την επόμενη φορά.
Σκέφτηκες ποτέ γιατί δεν έχεις έναν άνθρωπο να μένει κοντά σου;
Σκέφτηκες γιατί οι αγκαλιές κλείνουν η μια μετά την άλλη;
Σου πέρασε καθόλου από το μυαλό ότι δεν έγιναν όλοι οι άντρες μαλάκες κι όλες οι γυναίκες πουτάνες;;
Μήπως η μοναξιά σου είναι το αποτέλεσμα του χαρακτήρα σου;
Μήπως η απόρριψη δεν έχει να κάνει με το πόσο “άλλαξαν οι άνθρωποι” αλλά με το πόσο σκάρτα φέρεσαι εσύ;
Ναι, οι σχέσεις θέλουν μπέσα και ειλικρίνεια. Θέλουν αισθήματα και τόλμη.
Θέλουν να ρισκάρεις κι ας χάσεις και, αν χάσεις, να κάτσεις μόνος σου και να βρεις το πώς και το γιατί.
Να μείνεις μόνος σου μέχρι να συναντήσεις κάποιον που θα του αγγίξεις τα αισθήματα και θα σου αγγίξει την ψυχή.
Όχι κάποιον που θα χρησιμοποιήσεις.
Γιατί η ζωή, είναι περίεργο τραίνο κι όπως χρησιμοποίησες, έτσι θα χρησιμοποιηθείς κάποτε.
