Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Κάθε συναίσθημα κρύβει πίσω του τρεμουλιαστές λέξεις, ψίθυρους που δε μπορούν να γίνουν φωνή. Για κοίτα λίγο τον έρωτα, μέσα του βράζει ένας χείμαρρος, μια φουρτούνα, ενώ στην όψη του ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος. Μόνο στα χείλη ή στο βλέμμα μπορεί να υπάρχει το πύρινο κόκκινο, όμως το ανάστημα παραμένει ανάστημα, δε μπορεί να αλλάξει.
Ακόμη και το ποτάμι, για να είναι ποτάμι, έχει ανάγκη από πέτρες, χαλίκια και θάμνους. Μόνο έτσι θα είναι ποτάμι, μέσα από τις δυσκολίες, τα εμπόδια που συναντά στον δρόμο του, έχει την εικόνα που ξέρουμε και αγαπάμε να βλέπουμε κάθε μέρα στη φύση. Οι τρεμουλιαστοί ψίθυροι του νερού κρύβονται στον ήχο ανάμεσα στις πέτρες, στα κλαδιά και στους θάμνους. Ποτέ δεν θα γίνουν φωνές, παρά μόνο σφυρίγματα που ηχούν απαλά στο αυτί μας.
Αν προσέξεις κι ο άνεμος έχει αντιστάσεις. Αν βρεθεί μπροστά του το δέντρο, ο άνθρωπος, το ρυάκι, γίνεται σίφουνας, γιατί θέλει τη γη όλη δική του. Τα σφυρίγματά του φωλιάζουν στο αυτί μας. Είναι ο άνεμος που ξέρουμε από μικρά παιδιά, που ανακατεύει τα μαλλιά και ταράζει τη θάλασσα. Δε θα ήταν άνεμος αν δεν είχε τις αντιστάσεις της φύσης.
Ξέρω πως ο πόνος, η αγάπη, το μίσος, δεν έχουν γυρισμό ή εισιτήριο επιστροφής. Όταν πονάς, πονάς ολοκληρωτικά. Όταν αγαπάς, αγαπάς ολοκληρωτικά. Όταν μισείς, μισείς ολοκληρωτικά. Όλα γίνονται στο πολύ. Δεν μπορούν να υπάρξουν μετριότητες. Λίγο αγάπη, λίγο φόβος, λίγο μίσος είναι φίλτρα που δε ταιριάζουν στην εποχή μας και δεν οδηγούν σε ξεκάθαρους δρόμους.
Θέλει μεράκι η αγάπη. Αν αγαπάς είναι λογικό να φοβάσαι μη χάσεις τον άλλο. Είναι αφύσικο όμως να πονάς για την αγάπη ή να μισείς για την αγάπη. Κάθε δρόμος είναι ξεχωριστός. Αν έρθει το μίσος ή ο πόνος στα λημέρια της αγάπης, τότε πολύ απλά δεν έχω αγάπη. Ή τουλάχιστον, για να το θέσω καλύτερα, δεν έχω αυθεντική αγάπη, έχω κάτι απ’ όλα. Μόνο που ο φόβος πολλές φορές μπορεί να μπερδεύεται με τον πόνο. Πονάω για κάποιον ή φοβάμαι μήπως τον χάσω;
Υπάρχει διαφορά στον πόνο και στον φόβο. Ο καθένας κουβαλάει το φορτίο του και ταξιδεύει σε διαφορετικούς προορισμούς. Ο πρώτος καταστρέφει το είναι σου, ο δεύτερος καλλιεργεί την ψυχή σου, εκπαιδεύεται και μπορεί –αν σμιλευτεί με κατάλληλο τρόπο- να σε φέρει πιο κοντά σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε παιδική σου ανάμνηση που ήθελες ή θέλεις να ζήσεις .
