Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Έμαθα να με αγαπάω περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Αυτό που λένε πως μετά από κάθε τρικυμία βγαίνεις πιο δυνατός και πιο σοφός από πριν, το κατάλαβα, το έμαθα μέσα από τον εαυτό μου. Κανένας άλλος δε θα μας συντροφεύσει στη ζωή μας μέχρι το τέλος πέρα από εμάς τους ίδιους. Αυτή είναι η αλήθεια, ό,τι και αν μας λένε, ό,τι και αν μας πλασάρουν.
Υπάρχουν οι φίλοι, που είναι δίπλα μας σε όμορφες και άσχημες στιγμές. Υπάρχει η οικογένεια, που ασυζητητί θα πλαγιάσει στις δυσκολίες μας και θα χαρεί με τις χαρές μας. Υπάρχει ο σύντροφος, που κι αυτός θα συμπορεύεται σε κάθε επιλογή μας. Σε όλες, όμως, τις κοινωνικές μας συναναστροφές υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, που είμαστε εμείς οι ίδιοι. Πάντα τον εαυτό μας θα βρίσκουμε στο πλάι μας ή απέναντί μας.
Είναι αναγκαίο να μας αγαπάμε, να έχουμε θάρρος για να παλεύουμε και να οπλιζόμαστε με σθένος πάνω σε κάθε μορφή δυσκολίας. Δεν είναι κακό πού και πού να μιλάμε για τα προβλήματά μας πρώτα σε μας και έπειτα στους άλλους. Όταν κάτι το μοιράζεσαι φεύγει από πάνω σου, ο πόνος λιγοστεύει και η καρδιά απαλύνει τον πόνο της. Δεν υπάρχει κανένας λόγος που να μας ωθεί προς την αυτοκαταστροφή. Αν καταστρέφουμε καθημερινά τον εαυτό μας με νοσηρές συναναστροφές και άσχημες εικόνες να κατακλύζουν τη σκέψη μας, για ποιο λόγο οι άλλοι να μας αγαπήσουν και να μας εκτιμήσουν;
Αν ο ίδιος δεν αγαπήσεις και δεν εκτιμήσεις τον εαυτό σου, πίστεψέ με, κανένας δεν θα το κάνει. Η αγάπη και ο σεβασμός φαίνονται από τον τρόπο που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, από τον τρόπο που μιλάς για σένα και για τους άλλους γύρω σου. Όταν ο άλλος αντιληφθεί αυτή τη λάμψη θα σε ξεχωρίσει και θα μπορεί να στηριχθεί στη φιλία σου.
Ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να στηριχθείς στα πόδια σου, είναι να μάθεις να έχεις εμπιστοσύνη, αγάπη και σεβασμό στον εαυτό σου. Όλα τα άλλα θα έρθουν, φτάνει να παλέψεις με το μέσα σου και να βρεις τη δύναμη που σε χαρακτηρίζει και σε κάνει μοναδικό σε αυτή τη ζωή…
