Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Κι ήρθε η μέρα, που έπαψα να σε φοβάμαι.
Σταμάτησα να τρομάζω με τη σιωπή σου. Σχεδόν την συνήθισα. Τώρα, με φοβίζω εγώ.
Εγώ, που είμαι ανωχύρωτη σ’ αυτή τη μάχη. Εγώ, που αν με φωνάξεις, θα έρθω χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εγώ, που για ένα ακόμα βράδυ μαζί σου, παραμερίζω τα όσα χρόνια αξιοπρεπούς ζωής.
Εγώ, που για να σε νιώσω μέσα μου ξανά και να αναστηθώ, θα δεχτώ να βιώσω έναν μικρό θάνατο απ’ την επόμενη κιόλας στιγμή που θα κλείσεις την πόρτα πίσω σου.
Εγώ, που δε μιλώ πια για σένα, γιατί τρέμω μη μ’ ακούσεις να παραδέχομαι την ήττα μου.
Μία σου λέξη αρκεί… ένα νεύμα μόνο και θα είμαι εκεί. Αυτό φοβάμαι.
Τρέμω το ” όχι” που δε θα καταφέρω να αρθρώσω. Δε φοβάμαι εσένα, αλλά αυτό που νιώθω για σένα. Αυτό, που είναι κάτι περισσότερο από καύλα.
Κι είναι αυτό, που θα με φέρει ξανά κοντά σου. Αυτό, που θα με αναγκάσει να ξαπλώσω στα ίδια σεντόνια και να κάνω το ίδιο λάθος.
Γι’ αυτό, όσο κι αν σε θέλω, όσο κι αν με τσακίζει η απουσία σου, θα μείνω μακριά σου και σιωπηλή.
Θα συνεχίσω να προστατεύω τη σιωπή από τις λέξεις που θα με έφερναν σε σένα…θα συνεχίσω να προστατεύω εμένα…από σένα. Και τώρα σιωπή.
