Η καρδιά που ράγισες δεν κολλάει με συγγνώμη.

Γράφει η Γαρυφαλιά Μοίρα 

Πήγες τα μάτια σου ψηλά, σε εκείνο το ραφάκι, περήφανο έστεκε εκεί ωραίο παιχνιδάκι. Κάθε φορά που πέρναγες το κοίταγες για ώρες και πάντα ονειρευόσουν με αυτό να’ σουν στις μπόρες. Το κοίταγες, το κοίταγες το θέλω λες δικό μου μα το παιχνίδι κοίταγε, τον ουρανό καλό μου.
Πέρναγες κάθε πρωινό, μεσημέρι και βράδυ, του’ λεγες λόγια χίλια δύο να φύγει από το σκοτάδι. Προσπάθειες έκανες πολλές να πείσεις να κατέβει, πόσα μα πόσα του ταξες, παιχνίδια φαντασίες σε χώρες που δεν υπάρχουνε άσχημες ιστορίες. Μα το παιχνίδι είχε καρδιά και χάρισε σου την μία μέρα, δειλά-δειλά κατέβηκε από τη ραφιέρα
Η αγάπη ήταν ξαφνική και τόση να μεγάλη, που το παιχνίδι το έπιασε μία ζάλη.
Ένα Πινόκιο όμως εσύ θα έπρεπε να διαλέξεις, και όχι παιχνίδι με καρδιά, που να μπορείς να παίξεις.
Ψέματα του λεγες πολλά, παιχνίδια έκαμες όλη την ώρα, το πέταξες σε μία γωνιά που το βαρέθηκες πια τώρα. Ψεύτικη η αγάπη σου που δεν γνωρίζει ακόμη, πως η καρδιά που ράγισες δεν κολλάει με συγγνώμη.
Παιχνίδι είχες την καρδιά και δεν καταλαβαίνει, πώς μαζί της έπαιζες και γέλαγες, Και τώρα δεν τη θέλει!

© 2023 Love&More. All Rights Reserved. Design by JG Web Design

Contact us

Scroll To Top