Blog

Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κοίτα να δεις τώρα τι γίνεται.
Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που θέλησα να γνωρίσω κάποιον.
Να μάθω περισσότερα για εκείνον. Να μάθω τις μουσικές που ακούει, τα βιβλία που διαβάζει, τα ταξίδια που έχει κάνει κι εκείνα που έχει στη λίστα του να κάνει.
Πάνε χρόνια που δίπλα από τους ανθρώπους, βάζω χρώματα γκρι, μπεζ, αδιάφορα.
Οι μυρωδιές τους είναι αδιάφορες, οι φωνές τους το ίδιο.. Αδιάφορα. Ούτε καν απογοητευτικά..
Απλά, αδιάφορα.
Και ξαφνικά η φωνή σου τα άλλαξε όλα.
Μου μιλάς και τις λέξεις σου τις ακούω. Τους δίνω σημασία. Αναζητώ τα χρώματα την ώρα που με κοιτάς, αναζητώ το άγγιγμά σου για να μου αφήσει την αίσθηση και τη μυρωδιά σου.
Αναζητώ να περάσω χρόνο μαζί σου.
Όχι να τον σπαταλήσω, όχι να τον ξοδέψω, ούτε καν να τον δεσμεύσω.
Να τον περάσω μαζί σου.
Να μου μιλήσεις όχι για εκείνα που λένε οι άνθρωποι όταν πρωτογνωρίζονται.
Να χαθούμε στα στενά της πόλης.
Να σε ερωτευτώ..
Ναι, νομίζω πως θα μου άρεσε να σ’ερωτευτώ..