Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ένα ενδιαφέρον θέμα, σε συζητήσεις περί σχέσεων, είναι το κατά πόσο δύο πρώην σύντροφοι μπορούν να είναι φίλοι, μετά την λήξη της σχέσης τους. Υπάρχουν πολλές θεωρίες πάνω σε αυτό, όλες τεκμηριωμένες.
Υπάρχει η άποψη των συντηρητικών, που λέει ότι δύο πρώην δεν γίνεται να είναι φίλοι. Από την στιγμή που το πάθος μπαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν μπορεί ξαφνικά να μετουσιωθεί σε φιλία. Δεν μπορεί, τον άνθρωπο με τον οποίο έκανες έρωτα, που μοιράστηκες όνειρα, που τέλος πάντων υπήρξε ο άνθρωπος σου, πατώντας ένα κουμπί, να τον δεις ξαφνικά φιλικά. Ακόμη και το ερωτικό στοιχείο να έχει τελειώσει, υπάρχουν οι αναμνήσεις, που δεν γίνεται να σβήσουν.
Οι πιο προοδευτικοί υποστηρίζουν, ότι είναι δυνατό δύο πρώην να είναι φίλοι, εφόσον το ερωτικό στοιχείο έχει τελειώσει και για τους δύο. Αυτό που θεωρούν ότι μένει μετά, είναι η αγάπη και όταν αγαπάς έναν άνθρωπο σε νοιάζει το καλό του, είτε είναι με εσένα είτε χωρίς. Θυμίζει λίγο παντρεμένα ζευγάρια που φεύγει ο έρωτας και μένει πλέον η αγάπη, να τους ενώνει. Η διαφορά όμως είναι ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι «μαζί» και όχι «χώρια» όταν τελειώσει ο έρωτας.
Η τελευταία άποψη είναι η λεγόμενη «συμφεροντολογική». Υπάρχει μια «φιλία» που λειτουργεί ως ελεύθερη σχέση , μέχρι οι δύο πρώην να συνεχίσουν την ζωή τους με άλλους συντρόφους . Είναι η γνωστή εναλλακτική που κρατούν άνθρωποι που φοβούνται να μείνουν μόνοι τους και τους αρέσει να κινούνται στα γνώριμα μονοπάτια των πρώην (χωρίς το βάρος της σχέσης να τους δεσμεύει).
Αυτές είναι οι τρεις πιο διαδεδομένες απόψεις περί φιλίας ανάμεσα σε πρώην . Είναι όλες σεβαστές από την στιγμή που δεν κοροϊδεύει κανείς κανένα. Άλλωστε η κοινωνία μας αποτελεί ένα μωσαϊκό ανθρώπινων συμπεριφορών . Αλίμονο αν πιστεύαμε όλοι το ίδιο!
