Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Να ξερε μόνο πόσα ακόμα είχα μέσα μου να δώσω, πόσα θέλω υπήρχαν ακόμα για να μείνει εκεί που τον είχα πρώτο δει!
Πόσα μπορούσα να ξοδέψω ακόμα από την αβίαστη ψυχή μου για να τον κάνω να χαμογελάει και να φωτίζεται ο κόσμος όλος!
Πόσα ακόμα θα μπορούσαν να υπάρξουν για να γίνουν οι προσωπικές μας επαφές ακόμα πιο ώριμες, πιο δυνατές αλλά και πιο ζηλευτες από όλους αυτούς που θα μας έβλεπαν ακόμα μαζί!
Είχα και άλλα πολλά, πάρα πολλά που ήθελα να κάνω για εκεινον, που πίσω από το χαμόγελο του κρυβόταν μια θλίψη, μια στεναχώρια, που ήθελα να τη κάνω να εξαφανιστεί!
Ήθελα να μπορέσω να γιατρέψω τις πληγές του που είχαν ανοίξει κάποιοι με το πέρασμα τους, και ήταν ακόμη νωπές.
Να μπορέσω να ζεστάνω ξανά το μέσα του και να μη φοβάται, να ξεχυθω και γω μαζί του κρατώντας του το χέρι σφιχτά.
Θα μπορούσα ακόμα να τολμήσω μαζί του όλα αυτά που δε τόλμησα με πότε και με κανέναν.
Να έπαιρνα όλο το ρίσκο πάνω στις πλάτες μοθ,και ας μα των εγώ μετα τις δικές μου πληγές, δε με ένοιαζε και πολύ, την είχα τη δύναμη και θα το έκανα!
Να δίνετε, να αγαπάτε έλεγε η γιαγιά μου, μη φοβάστε για το μέσα σας, δώστε το απλόχερα.
Αλλά αυτός δεν άντεξε, δεν είχε το σθένος αλλά μάλλον ούτε τη δύναμη να μείνει.
Δεν είχε μάθει να του δίνουν αλλά μόνο να δίνει και όταν όλο αυτό εισχώρησε πιο βαθιά, ο φόβος ήρθε.
Δειλιασε, κοντοστάθηκε σε μια άκρη και κρυφό κοιτούσε για την επόμενη μου κίνηση.
Και εγώ ακόμα εκεί, στην αναμονή για το πως μια μέρα ίσως το ξανά σκεφτεί.
Να προσέχεις είπες, καθώς έκλεινες τη πόρτα και το έβαζες στα πόδια, και εγώ εμεινα ακόμα εκεί να κοιτάω το γαλάζιο των ματιών του και να χάνομαι στις σκέψεις μου ενώ είχες ήδη εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο!
Για καιρό είχα στεγάσει μέσα μου ότι πήρες μαζί σου εκείνη τη μέρα.
Δεν έψαξα πουθενά και δεν σε αντίκατεστησα με κανέναν, δεν είναι ότι δεν είχα την ευκαιρία αλλά δε θέλησα, δε μπορούσα.
Ελπίζω κάπου, κάποτε, να ζυγίσεις το χρόνο το χώρο και όλα αυτά που είχα σκοπό να σου προσφέρω, όπως το μαξιλάρι που είχα για να ξαποσταινεις, να ακουμπάς το προσκεφαλι σου και να ηρεμεις και που δε μου έδωσες την ευκαιρία να συνεχίσω να το κάνω!
Πως ίσως καποτε και κάπου να μπορέσω και εγώ να μάθω από τις επιλογές μου και να ξεπλύνω τη πικρία πως ήσουν ένας δειλός εραστής με ημερομηνία λήξης.
Χάθηκε η αγάπη στις μέρες μας γι αυτό και εμείς γίναμε δεκανικια της ίδιας μας της ζωής!
Από σήμερα και κάθε μέρα να ξέρεις πως θα χώρας στο κρεβάτι μου μόνο όταν τα λόγια σου θα έχουν υπόσταση και θα είσαι πρόθυμος να παίρνεις και όχι μόνο να δίνεις.
Μόνο όταν καταλάβεις ότι η ευτυχια είναι το “εμείς” και όχι το “εγω” μόνο και μόνο τότε θα ανοίξω ξανά τα χέρια μου για να σε αγκαλιάσω και να σε υπόδεχτω εκεί που ανήκες από την αρχή!
Ήρθες για πολύ και έμεινες για λίγο.
