Blog

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος

Τώρα που θέλεις να μου δώσεις, εγώ φοβάμαι το χέρι μου να το απλώσω για να πάρω.
Τώρα που εσύ δώρα μοιράζεις, εγώ φοβάμαι δώρα να δεχτώ.
Τώρα που εσύ θες να με γεμίσεις, εγώ συνήθισα το άδειο, τόσο πολύ καιρό που απέμεινα αδειανός.
Τώρα που εσύ μου λες τα πιο ωραία λόγια σου, εγώ σου λέω, τα λόγια τα τρέμω, τα φοβάμαι!

“Έλα”, μου γνέφεις, μα εγώ μάτια μου, βήμα δεν θέλω πια να κάνω από εδώ μέσα…

Σου έχω πει ποτέ την ιστορία για εκείνο το κάποτε υπερήφανο αγρίμι, που μια φορά το πυροβόλησε ένας κυνηγός κι η σφαίρα του τρύπησε την σάρκα;
Όμως αυτό, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν πέθανε, πήγε σέρνοντας και κρύφτηκε έτσι όπως ήταν λαβωμένο στο βάθος της σκοτεινής φωλιά του.
Φώλιασε, κρύφτηκε, λούφαξε μόνο του εντελώς, κι αρχίνησε να γλύφει τις πληγές του.
Πέρασε όλο το δράμα του εκεί μέσα, ουρλιάζοντας από τους πόνους.
Μακριά απ΄ το φως και δίχως ήλιο.
Πείνασε!
Δίψασε!
Κρύωσε!
Πόνεσε!
Έκλαψε!
Ντροπιάστηκε κι ατιμάστηκε!
Κι όταν πια πέρασε ο καιρός και θρέψανε επιτέλους οι μεγάλες του οι λαβωματιές, αυτό δεν ματαβγήκε από ‘κει μέσα. Αυτό έμεινε για πάντα στην ασφάλεια της φωλιάς του. Αυτό δεν ήταν πια το ίδιο ζώο, μεταμορφώθηκε σε έναν φόβο ολάκερο, για όλους και για όλα, σε έναν φόβο από άμυνα, μην τυχόν και ματαπληγωθεί.

Έτσι είμαι κι εγώ κορίτσι μου! Φοβάμαι πια να βγω απ΄ την φωλιά μου.
Το ξέρω πως αυτό είναι δειλία, μα και το να δειλιάζεις ανθρώπινο είναι και πάντα υπάρχει μια αιτία.

Πάρε λοιπόν το δώρα σου κι άντε να βρεις κάποιον πιο έτοιμο για να του τα εναποθέσεις.
Εγώ είμαι ένας φόβος μάτια μου, εγώ είμαι ένα αγρίμι που κάποια άλλη το σακάτεψε πολύ, εγώ δεν θέλω δώρα, να μείνω στην ασφάλεια της φωλιάς μου θέλω.

Τώρα που εσύ θες να μου δώσεις λοιπόν, εγώ φοβάμαι μην είσαι κι εσύ ένας ακόμη κυνηγός. Κορόιδεψε με, πες με δειλό, αλλά τουλάχιστον εκτίμησε το ότι είμαι ειλικρινής απέναντι σου.

BY:

giokarageorgos7@outlook.com

Κι όταν οι άλλοι σου λένε, "δεν γίνεται", να μην τους ακούς! Όταν όλα θα σου φαίνονται, κενά, αδιάφορα κι...