Blog

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Δυο χέρια που κρατιούνται σφιχτά και αρνούνται να αφήσουν το ένα το άλλο.
Αναζητούν το άγγιγμα, το σφίξιμο, το χάδι.
Δυο σώματα που γίνονται ένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς προσποίηση, χωρίς όρια και όρους.
Δυο ψυχές που ενώνονται και δεν χρειάζονται επεξηγήσεις για το “μαζί”.
Για το “μαζί”, χωρίς κανόνες.
Χωρίς προϋποθέσεις και ψιλά γράμματα στην άτυπη συμφωνία του έρωτα.
Χωρίς δηθενιές και χωρίς μάσκες. Χωρίς πανοπλίες και ασπίδες προστασίας.
Χωρίς καν δίχτυ ασφαλείας.
Δυο ολόκληρα που γίνονται ένα.
Ολόκληρα.
Όχι μισά.
Δυο ολόκληρα που συναντήθηκαν την στιγμή που η ζωή ήταν έτοιμη να τους δεχτεί.
Δεν ήταν “τυχεροί”, δεν ήταν σωστό το timing, πάλεψαν για το χώρο τους και το “μαζί”.
Πάλεψαν, ρίσκαραν και κέρδισαν το στοίχημα.
Το στοίχημα του έρωτά τους.
Ενός έρωτα γεμάτου καθημερινότητα, εμπιστοσύνη, αγκαλιά, χωρίς ίχνος προσποίησης, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, χωρίς ίχνος αμφισβήτησης.
Ενός έρωτα, που αποφάσισαν να ζήσουν, ανατρέποντας τα προγνωστικά των άνιωθων αυτού του κόσμου.

 

 

BY:

sophie.papailiadou@gmail.com

Και μετεβλήθη εντός μου, ο άξονας του κόσμου #1011