Blog

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Τις νύχτες ξαγρυπνάει για ένα όνειρο που δεν έζησε ποτέ.

Κοιμάται καλύτερα μόνη, μπορεί να ονειρεύεται ό,τι επιθυμεί. Να γελά, να κλαίει και να μην την ρωτά κανείς.
Κοντεύει τα 40, μα μπορεί ακόμη να ερωτευτεί. Θέλει να ερωτευτεί και μάλιστα τώρα ξέρει πώς, καλύτερα από πριν. Δε νιώθει μεγάλη, περιμένει ακόμη τη ζωή με λαχτάρα να αρχίσει λες και δεν άρχισε ποτέ. Κάθε μέρα βαριέται στη δουλειά και σκέφτεται τρόπους να δραπετεύσει. Μετά βλέπει πώς θα αφήσει πίσω της ό,τι αγαπά και αντέχει μακριά μόνο λίγες ώρες. Ένα μικρό, υπέροχο πλασματάκι που κάποια στιγμή θα μεγαλώσει και δεν θα την έχει καθόλου ανάγκη. Και θα της λείψει αυτή η σύνδεση, αυτή η ανιδιοτελής και αθώα αγάπη. Η παιδική μυρωδιά, τα φιλιά και οι αγκαλιές.
Θέλει να βγει ραντεβού. Ένα τρελό ραντεβού, απρόβλεπτο. Όχι σε κυριλέ εστιατόρια και κλαμπ. Αυτά τα κάνει και με φίλες της. Θέλει βόλτες, κρασί, χορό, παραλίες, ουρανούς, έρωτα, συζητήσεις. Θέλει έναν άνθρωπο – κρυψώνα. Που θα την θέλει σαν τρελός και θα της φέρεται σαν τζέντλεμαν. Που θα την χαϊδεύει ή θα της τραβάει τα μαλλιά ανάλογα. Θέλει αυτή την αγωνία της προσμονής. Να την κάνει να σκέφτεται τι έρχεται, να μην ξεχνά πόσο εύθραυστη είναι σαν γυναίκα, να την νοιάζεται.
Δραπετεύει μέσα από τα όνειρα. Δεν ξέρει πού και πώς βρίσκουν τον έρωτα. Δεν τον βρήκε ποτέ. Ξέρει, όμως, το αίσθημα. Έφτασε πολλές φορές κοντά. Τον αγόραζε φθηνά από αυτόν που αγαπούσε και το πλήρωνε με την ψυχή της.

BY:

praxia.aresti@gmail.com

#writinglikebreathing