Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Γνωρίζουμε τα σωστά άτομα τη λάθος στιγμή; Ίσως ναι, ίσως όχι. Εγώ θα έλεγα πως υπάρχουν άτομα που τα συναντάμε, νιώθουμε λες και τους ξέρουμε χρόνια και οι συγκυρίες δεν μας επιτρέπουν το κάτι παραπάνω. Εάν αυτό θέλουμε να το βαφτίσουμε bad timing τότε ναι υπάρχει και είναι το πιο εκνευριστικό πράγμα που μπορεί να τύχει σε άνθρωπο.
Εκνευρισμός απερίγραπτος, όταν η χημεία που έχετε είναι αδιαμφισβήτητη, βαθιά, τόσο βαθιά που νομίζετε πως γνωρίζεστε σίγουρα από περασμένες ζωές γιατί τέτοιες συνδέσεις σπανίζουν. Οι συζητήσεις κυλούν αβίαστα, καταλαβαίνεστε με τα μάτια, διαισθάνεστε ο ένας τον άλλον με ένα τρόπο ανεξήγητο σχεδόν μαγικό. Αλλά…
Οι συγκυρίες, η ζωή, οι πλανήτες που το παίζουν δύσκολοι και δεν λένε να ευθυγραμμιστούν σε αναγκάζουν να δώσεις ίσως τη σκληρότερη συναισθηματική μάχη που έδωσες ποτέ. Τον αγαπάς αυτό τον άνθρωπο, δεν ξέρεις γιατί και πως αλλά το νιώθεις και όλα σου λένε να σταματήσεις να νιώθεις. Πως να βάλει κανείς φραγμό στο συναίσθημα; Δεν μπορείς να πατάς πεισματικά το mute λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Δεν μπορεί το μέσα σου να ουρλιάζει και εσύ να το μαλώνεις λες και κάνει έγκλημα.
Όλα εναντίον σας και τα συναισθήματα σας παίρνουν εκδίκηση γιατί αυτά δεν καταλαβαίνουν από bad timing και άλλες τέτοιες μπούρδες που βαφτίζουμε τέτοιες καταστάσεις. Δεν τα ελέγχουμε όλα. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Μέσα μας όμως πάντα υπάρχει μια μικρή φλόγα, αναμμένη, κάπου εκεί στα άδυτα της ψυχής που δεν λέει να σβήσει και περιμένει υπομονετικά πως κάποια μέρα ίσως η ζωή να τα φέρει, έτσι ώστε εσείς οι δύο να ξαναβρεθείτε και να ζήσετε αυτό που τώρα οι συνθήκες σας απαγορεύουν.
Είναι κατάρα αυτές οι συνδέσεις για αυτούς που τις νιώθουν, κατάρα γιατί τις νιώθουν μόνοι τους και ό,τι νιώθεις μόνος είναι βάσανο. Μεγάλο.
