Blog

Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη

Πες μου ένα λόγο να θέλω να κρατήσω κάποιον στη ζωή μου ενώ αυτός δεν θέλει; Γιατί να τρέχω πίσω από κάποιο ο οποίος τρέχει μακριά μου; Γιατί όταν κυνηγάς κάποιον που τρέχει μακριά σου, αυτό σημαίνει. Τρέχει μακριά σου και τους λόγους ίσως τους μάθεις, ίσως πάλι όχι. Πολύ βαρετό το παιχνίδι του τρέξε, τρέξε και αν με πιάσεις και δεν γουστάρω. Καθόλου όμως.

Είτε βάφτισα αυτό το άτομο φίλο, γνωστό, γνωριμία, σχέση και καταντάει αυτός να θέλει να γίνουμε ξένοι, θα το αφήσω το ρημάδι να πάει στο καλό. Δεν θέλεις, δεν θα ψάξω το γιατί. Αν θες να μου το πεις, ωραία και σταράτα εδώ είμαι, ξηγημένες κουβέντες.

Ο καθένας στη τελική πράττει και σκέφτεται με τα δικά του κριτήρια που μπορεί να μην έχουν και καμία σχέση με μένα στη τελική. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάνε να μου φορτώσουν τις δικές τους ανασφάλειες, γνωστό το παραμυθάκι με πολλούς ονειροπόλους αποδέκτες. Δεν μπορείς να πουλήσεις παραμύθια σε κάποιο που τα έχει διαβάσει όλα.

Δεν θέλω να πρωταγωνιστώ σε τέτοιο παραμύθι πλέον, σόρρυ ξύπνησα και η πραγματικότητα είναι, ότι αυτοί που θέλουν θα βρουν τρόπους να είναι στη ζωή μου, αυτοί πάλι που δεν θέλουν, καλή καρδιά. Όσες σχέσεις ναυάγησαν, τις αφήνω εκεί, στο βυθό, για να ναυαγήσουν, από κάπου θα έμπαζαν, τρύπιες ήταν.

Η αλήθεια είναι ότι από κάποιους το βλέπεις να έρχεται, από άλλους πάλι δεν το περιμένεις. Αυτοί μαζί με την αποχώρηση τους, αφήνουν ερωτηματικά και πόνο. Θα σε τρώει το γιατί, ειδικά αν δεν πάρεις εξήγηση αλλά ένα πράγμα πρέπει να εμπεδώσουμε και να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας.

Οι μόνοι άνθρωποι που θα πρέπει να θέλουμε στη ζωή μας είναι αυτοί που μας θέλουν στη δική τους και αυτοί που πρέπει να μας λείπουν είναι αυτοί που δεν μπορούν να είναι εδώ και όχι αυτοί που διάλεξαν να μην είναι.

Και κάτι τελευταίο. Οι άνθρωποι που αξίζουν μια θέση στη ζωή μας είναι αυτοί που ξέρουν να λένε αλήθειες και να δέχονται επίσης να τις ακούνε. Τόσο απλό.

BY:

angelikatheofanidi@gmail.com

Γράφω, όπως άλλοι παίρνουν παυσίπονα..