Blog

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου 

Να τους παρατηρείς τους ανθρώπους στο τέλος. 
Εκεί που πια, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από εσένα.
Να τους παρατηρείς κι όταν τους χαλάς χατίρια. 
Όταν δεν επιτρέπεις να γίνεις παιχνίδι χειρισμού στα χέρια τους.
Να παρατηρείς πώς αλλάζει η αύρα τους, πώς τα προσποιητά γλυκόλογα, στάζουν φαρμάκι. 
Πώς δεν μπορούν πια να προσποιηθούν και πνίγονται μέσα στη μιζέρια και την ανημποριά τους.
Μόνο το βλέμμα μένει ίδιο.
Ίδιο όπως ήταν πάντα..
Αχ αυτό το βλέμμα.. πόσα λέει από αυτά που προσπαθείς να κρύψεις.
Και ξέρεις, όσο κι αν προσπάθησες να ξεγελάσεις, το τέλος, δείχνει τα πάντα! 
Κι αν νόμιζες πως ξεγέλασες κι από ντενεκές μέτρησες για μάλαμα, πόσο αστείο!
Ευτυχώς από ντενεκέδες έχουμε ποικιλία χρόνια τώρα και μάθαμε σε δαύτους, με αποτέλεσμα να μην σπάνε πια τα κόκκαλά μας πια πέφτοντας από τα σύννεφα.
Γι’αυτό σου λέω, να τα χαλάς πού και πού τα χατίρια, για να δίνεις την ευκαιρία να αναμετρηθείς με την αλήθεια των ανθρώπων. 
Και να τους κοιτάς καλά στα μάτια.
Εκεί, που δεν σηκώνει, καμιά σκηνοθεσία!

BY:

sophie.papailiadou@gmail.com

Και μετεβλήθη εντός μου, ο άξονας του κόσμου #1011