Blog

Γράφει η Ειρήνη Μουμούρη

Σε άφησα πίσω με τις πολλές σου επιλογές.
Σε πέταξα στις πολλές μου αναμνήσεις.
Χωρίς να σε ξεχωρίζω ανάμεσά τους, σκόπιμα!
Σε εκδικούμαι στο ακέραιο επιστρέφοντας στην αδιαφορία σου, αδιαφορία.
Εσύ, εκεί μέσα στο σωρό του χθες καλά είσαι, δεν με ενοχλείς.

Εγώ τώρα, βγήκα έξω από τα αναγκεμένα σύνολα, βρήκα την θέση μου.
Με έσπρωξες να την καλοδιαλέξω, εκεί κάτω από το φως, αυτή την φορά, κεντρικά. Τελειώσαμε με το κρυφτό στις γωνίες.
Όσο σε είχα, φωτιά έγινες.

 Έκαψες τις δικές μου γέφυρες με την γη, με την ασφάλεια μου.
«Με καταστρέφεις». Σου είπα ανήσυχα αλλά και παράλογα ευτυχισμένη.
«Για να μείνεις στον ουρανό μαζί μου, τις καίω». Μου απάντησες με μεγάλο χαμόγελο.
Σε πίστεψα, μέσα στην φωτιά σου, που έλαμπε.
Γελώντας, με έκαιγες.

Περίμενα να με ζεστάνει, όχι για το κρύο, το αγκάλιασμα ήταν το ζητούμενο.
Ήθελα να σε δω να το προσφέρεις.

Ξόδεψες μόνο μερικά βογκητά.
Σπατάλησα τα όρια μου, αγαπώντας.

Κατέληξα να περιμένω μόνη μου πάνω σε έναν σκοτεινό ουρανό, μέχρι να καταλάβω.
Καίγοντας, σκληρά με μάθαινες.

Μάθε και από εμένα, τώρα. Έχει φως η φωτιά σου.
Η φωτιά δεν έχει ψέμα είναι φωτιά. Δεν χαρίζεται, σε κατατρώει.
Έχει φως η ψυχή μου.
Το φως, ξημερώνει κάθε μέρα, δεν σβήνει, επειδή το θες.
Δυναμώνει επειδή το θέλω. 

Αποφάσισα να δυναμώνει, όσο στοιβάζονται οι μέρες πάνω μου. Είναι πολλά τα ραγίσματα μου, εξαιτίας σου.  Ας είναι, δρόμους τα έκανα, από μέσα τους σκορπίζεται το φως μου. 

Κοίτα με!