Blog

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου

Είναι βραδάκι, έχω αράξει με μια βότκα παγωμένη και λίγο κομμένο λάχανο με λεμόνι και αλάτι και ακούω μουσική. Το μυαλό ταξιδεύει αλλού, σε ένα βουνό, με ποτάμια και πλατάνια, με εσένα δίπλα μου ξαπλωμένο και αισθάνομαι το άγγιγμα σου στο μπράτσο μου απαλά.
Το τραγούδι τελειώνει και έχω την εντύπωση πως ακούω ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα. Δεν δίνω σημασία, σηκώνομαι να βάλω άλλο ένα ποτό και ξανακούω τον χτύπο. Η καρδιά μου χάνει έναν παλμό, πλησιάζω αργά την πόρτα και την ανοίγω διστακτικά.
Στέκεσαι μπροστά μου, κρατάς μια μικρή κίτρινη βαλίτσα γεμάτη αυτοκόλλητα, που πρέπει να την έχεις 20 χρόνια και ένα χαρτί στο άλλο χέρι. Το χαρτί γράφει “Συγγνώμη”. Πετάς την βαλίτσα ανοίγεις τα χέρια και εγώ χάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου, σαν να μην είχε περάσει δευτερόλεπτο που ήμασταν χώρια.

BY:

Angelakamp1997@gmail.com

Τα παραθυρια που επιλεγουμε, εχουν σημασια!