Blog

Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου

Τα παιχνίδια τελείωσαν, αν και όπως φάνηκε βόλευαν.

Βόλευαν να φεύγεις και να έρχεσαι, να παίρνεις τον χρόνο σου μακριά μου και να γυρνάς.

Σε βόλεψα γενικά χρόνια τώρα, με την αγάπη μου, τον έρωτα μου, την στοργή και την κατανόηση. Γενικά με όσα περιέχει η αγαπη και ο έρωτας.

Ο έρωτας! Αλήθεια εσύ με ερωτεύτηκες ποτέ; Με αγάπησες; Κι αν ναι σε ποιο σημείο σταμάτησες να με αγαπάς και να είσαι ερωτευμένος;

Μήπως όταν ζήτησες χρόνο να σκεφτείς και τον πήρες; Μήπως όταν σου στάθηκα; Μήπως όταν στα δύσκολα σου κράτησα το χέρι να μην φοβάσαι; Μήπως όταν έγινα ασπίδα να σε προστατεύω;

Τελικά όταν δίνεις απλόχερα στον άνθρωπο γίνεται αχάριστος.

Εκμεταλλεύεται και την αγάπη σου ακόμη. Ειδικά όταν έχει υπάρξει και ψεύτης για το τι ένιωσε.

Κι όταν ήρθαν τα δικά μου δύσκολα, όταν εγώ γονάτισα και χάθηκα στα σκοτάδια μου, εσύ απλά επέλεξες να λιποτακτήσεις, έβαλες μια τελεία γιατί δε σε βόλευα πια, δεν ήμουν το χαμογελαστό παιδί που έπαιρνες απο αυτό.

Προσποιήθηκες πολύ καλά ακόμη και τον ερωτευμένο, στο αναγνωρίζω.

Και μετά άρχιζες τις αναζητήσεις λέγοντας πως χρειάζεται χρόνο για να σιγουρευτείς για τι πράγμα ποτέ δεν θα κατάλαβα ούτε και πρόκειται.

Γι’αυτο και θα βάλω εγώ την παύλα δίπλα στην τελεία σου, γιατί όταν αγαπάς δεν αναρωτιέσαι, δε χρειάζεσαι χρόνο να σκεφτείς τίποτα.

Μόνο πως θα κάνεις τον άνθρωπο σου ευτυχισμένο κι εσύ μάλλον ποτέ δεν το είχες σαν στόχο.

BY:

yours@loveletters.gr

Χαμογέλα, κάνει τους άλλους να ανησυχούν.