Γράφει η Νεφέλη
Ο έρωτας έχει το δικό του ρυθμό. Έρχεται όταν αυτός το επιθυμεί. Δεν πας να περιμένεις εσύ χρόνια ολάκερα; Θα εμφανιστεί όποτε και όταν αυτός γουστάρει και δυστυχώς κάποιες φορές μπορεί να σου παίξει άσχημα και πονεμένα παιχνίδια.. Άλλωστε αυτά τον εξιτάρουν.
Εξαιτίας του, μπορείς να κινήσεις γη και ουρανό για λίγα λεπτά επαφής, για μια κοντινή ανάσα, για μια ματιά, για ένα καυτό φιλί γαμώτο!
Όμως όλοι οι έρωτες δεν είναι γεννημένοι για να ανθίζουν. Υπάρχουν κι αυτοί που είναι σκοτεινοί και καταδικασμένοι να πεθάνουν πριν προλάβουν να ανθίσουν κι ας θέλουν τόσο πολύ να ζήσουν.!!Παλιρροιακό κύμα ο φτερωτός θεός. Έρχεται και σε σαρώνει χωρίς να ξέρεις τι θα σου απομείνει στη ψυχή όταν αυτός θα φύγει.
Κι ενώ αξίζεις να γευτείς κι εσύ κάτι από το ελιξίριο της ζωής, τελικά δοκιμάζεις την άλλη, τη σκοτεινή του πλευρά, αυτή που κανείς δεν θέλει να γνωρίσει. Γυρίζεις το κεφάλι από την άλλη πλευρά.
Ξέρεις πως είναι πικρό το ποτήρι που έχεις μπροστά σου αλλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Ήταν να μη σου τύχει. Και κάπως έτσι ζεις τα σκοτάδια του και γεύεσαι τον πόνο του. Ξαγρυπνάς μερόνυχτα μέχρι να βρεις και πάλι τη δύναμη να συνεχίσεις.
Ένας θεός ξέρει πόσο πολύ προσπαθείς για όλα, μα όλα όμως! Το μόνο που απομένει τελικά είναι μια καύτρα στη καρδιά που καίει αργά και βασανιστικά μέσα σου νύχτα, μέρα .
Σου σακατεύει το μυαλό ο άτιμος. Εκεί που λες πως είσαι καλά , θέλεις ξαφνικά να αρχίζεις να ουρλιάζεις, σου έρχεται να τρέξεις έξω στους δρόμους ,να ξαπλώσεις χάμω και να αρχίσεις να χτυπιέσαι στο πάτωμα, γιατί ο κρυμμένος πόνος είναι μεγάλος.
Βλέπεις αυτός ο έρωτας δεν ευλογήθηκε. Δεν καρποφόρησε. Ο δικός σου ο έρωτας έμεινε μισός και σακατεμένος. Για αυτό και υποφέρεις. Γιατί οι σακατευμένοι έρωτες γεννούν μόνο πόνο καρδιά μου.
