Blog

Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος

Άνοιξα τα μάτια μου και η νύχτα είχε ένα υπέροχο φως του πάγου.
Σηκώθηκα, άνοιξα την πόρτα του σπιτιού και δειλά δειλά κατέβηκα τα λιγοστά σκαλιά μέχρι που σήκωσα ψηλά το κεφάλι και αντίκρισα για πρώτη φορά το μεγαλύτερο φεγγάρι τις ζωής μου.
Το κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα και ένιωσα πως ήθελε να το ακολουθήσω.
Είχε χαράξει έναν περίεργο δρόμο στην απόχρωση του μπλε και χωρίς να χάσω χρόνο ξεκίνησα.
Δεν θυμάμαι να σου πω πολλά από την διαδρομή όμως δεν αισθανόμουν μόνος, αυτό μπορώ να σου το πω με σιγουριά.
Με συνόδευαν υπέροχα μικρά και χαρούμενα ξωτικά από την μια, και από την άλλη πανέμορφες νεράιδες με χρώματα στα πελώρια φτερά τους που όμοια δεν έχω ξαναδεί.
Μια μελωδία πρωτάκουστη ηχούσε στα αυτιά μου λες και είχαν χορωδία μαζεμένοι όλοι οι άγγελοι του ουρανού.
Ένιωθα μια ευτυχία και μια γαλήνη όπως την πρώτη φορά που με κοίταξες στα μάτια.
Ήθελα, και δεν ήθελα να φτάσω στο τέρμα ώσπου ξαφνικά μια φιγούρα ξεπρόβαλε μπροστά μου.
Κάτι σαν μαγνήτης δεν μπορούσε να με αφήσει να ξαποστάσω οπότε βρέθηκα ακριβώς μπροστά τις.
Ήσουν εσύ και κατάλαβα αμέσως πως βίωνα ένα όνειρο η ένα όραμα.
Ήθελα να ξυπνήσω όμως δεν μπορούσα.
Με άγγιζες το πρόσωπο και δάκρυα χαράς κύλησαν στο όμορφο προσωπάκι σου.
Με αγκάλιασες και ψιθυριστά μου είπες πως με αγαπάς και πως σου λείπω.
Ξύπνησα και κρύος ιδρώτας με έλουσε.
Κοίταξα από το παράθυρο του δωματίου.
Ναι.
Ναι, έχει πανσέληνο απόψε.

BY:

rompinair1980@gmail.com

Είναι αλήθεια ναι, τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής!