Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου

Κι αν τώρα ξενυχτάω είναι για τα μάτια σου που μου ζώνουν τη ψυχή
Κι αν τώρα ξενυχτάω είναι για την αγκαλιά σου που δε μπορώ να ξεχάσω
Πέρασαν τόσοι και τόσοι ανόητοι έρωτες
Μέχρι που σε είδα
Σε είδα
Κι άρχισα να πιστεύω ξανά
Είδα μέσα σου εκείνο το παιδί που ήμουν και εγώ
Και το προτιμώ αυτό που ζω τώρα μαζί σου
Αυτό το ώριμο ξέσπασμα
Γιατί είσαι εσύ
Γιατί είμαι εγώ
Κι είναι όλα τόσο απλά
Είναι σαν να ανοίγεται ξαφνικά ένας καινούργιος ουρανός
Μόνο για μας
Που δε μείναμε στα μισά
Που δε φοβηθήκαμε
Να κοιταχτούμε
Και να μείνουμε στο δικό μας εκεί
Και το παράξενο
Ξέρεις ποιο είναι;
Ενώ εγώ σε περίμενα σε κάθε σταθμό της ζωής μου
Εσύ ήρθες
Ξαφνικά
Όταν μια μέρα πήρα λάθος πορεία
Και κατέβηκα σε άλλη στάση
Από τη προγραμματισμένη
Γιατί πως να το κάνουμε
Ο έρωτας μωρό μου δεν έχει πρόγραμμα
Έρχεται όταν δεν τον αναζητάς
Για να σε συμπληρώσει
Όσο τον ψάχνεις
Εκείνος
Πάντα θα σε αφήνει πίσω του
Πάντα θα μένει σιωπηλός
Για να εμφανιστεί
Όταν θα είσαι πιο ολόκληρος
Γεμάτος
Και έτοιμος
Να τον ζήσεις
Δίχως αναστολές
Και κανόνες
Και έτσι
Τώρα υπάρχεις εσύ
Υπάρχω εγώ
Και τα κορμιά μας
Μιλάνε τις νύχτες
Κι όλη τη μέρα
Λαχταράνε
Σαν δυο μικρά
Αγρίμια
Πότε θα πέσει το σκοτάδι
Για να ξανανταμώσουν
Και να ελευθερωθούν
Από την αιώνια σήψη
Και την ανία αυτού του κόσμου
Τώρα είναι όλα αλλιώς
Μαζί σου
Τώρα μπορώ
Να περπατάω ξυπόλυτη στο σκοτάδι
Και να μη φοβάμαι
Γιατί αυτό το μεταξύ μας
Είναι τόσο ελεύθερο
Αβίαστο
Κι αυθεντικό
Που ακόμα
Κι αν τελειώσει γρηγορότερα
Από ότι πιστέψαμε
Θα είναι πάντα εκεί
Για να μας θυμίσει
Ότι εμείς ζήσαμε
Δεν δειλιάσαμε
Τη στιγμή που οι άλλοι
Βουλιάζουν μέσα στη σχεδόν σχέσεις τους
Και στην απόλυτη μοναξιά τους
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ
Γιατί τώρα νιώθω
Ότι πραγματικά μπορώ
Να πετάξω πάνω από όποιο ωκεανό γουστάρω
Μόνο μαζί σου
Εκεί στη πιο ειλικρινή κι απόλυτη στιγμή μου
Στη στιγμή μας !

 

BY:

sophie.papailiadou@gmail.com

Και μετεβλήθη εντός μου, ο άξονας του κόσμου #1011