Blog

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης

Όλοι κάποια στιγμή υπήρξαμε ή βρήκαμε αυτό το «σωσίβιο» στη ζωή μας.

Είναι αυτά τα άτομα που είναι εκεί για εμάς όταν τους χρειαστούμε συναισθηματικά, ερωτικά. Τους βρίσκουμε έπειτα από μια ερωτική απογοήτευση, από θυμό, από ζήλια, από εγωισμό. Συχνά για να εκδικηθούμε, να τιμωρήσουμε, να πονέσουμε.

Πολλές φορές για να επουλώσουμε έστω και προσωρινά τις πληγές μας, για να γεμίσουμε τα κενά μας, για να καλύψουμε τη μοναξιά μας. Τους ξέρουμε πολύ καλά εξωτερικά, αλλά δεν δίνουμε καμία σημασία στο εσωτερικό τους περιτύλιγμα.

Άλλωστε ο λόγος που τους βρήκες είναι για να καλύψεις το αισθηματικό σου κενό και όχι να ανοίξεις παρτίδες για τέτοιες καινούριες περιπέτειες αφού ακόμη πονάς αλλά δεν το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί εκεί, θα την πάθεις. Όταν παραδεχτείς κάτι τέτοιο, το δέχεσαι, οφείλεις να το αντιμετωπίσεις και αμέσως ο πόνος μετατρέπεται σε γιγαντιαίος.

Οι άνθρωποι «σωσίβιο» δεν γνωρίζουν τις προθέσεις μας. Είναι άδικο σχεδόν πάντα. Για σένα, για εκείνη που πραγματικά αγάπησες, για το τρίτο πρόσωπο που “πιάστηκες” για να αποδείξεις πως η ζωή συνεχίζεται…

Πέφτουμε με τα μούτρα, δείχνουμε να είναι ότι καλύτερο μας έχει συμβεί, ότι τους λατρεύουμε και ότι αρχίζουμε να τους ερωτευόμαστε. Τους δείχνουμε κάθε πτυχή του καλού μας εαυτού γιατί μόνο προβλήματα δεν θέλουμε τη συγκεκριμένη περίοδο στη ζωή μας. Και λίγη χαρά, αξίζει πάντα σε όλους…

Υπήρξες σίγουρα κάποια στιγμή το «σωσίβιο» στη ζωή κάποιου είτε γιατί σε έδεσε με κάποιο άλλο πρόσωπο, είτε για τους λόγους που προανέφερα. Κάποιος άλλος, υπήρξε το σωσίβιο για σένα και παρόλο που πιθανόν κάπου βαθιά μέσα σου να αισθάνεσαι άσχημα, εκείνη τη στιγμή, το χρειαζόσουν για να μην πνιγείς στα ίδια σου τα συναισθήματα.

Συνήθως με αυτές τις σχέσεις υπάρχει κάτι πλατωνικό.

Συνήθως, καταλήγουν άδοξα ή απλά συνεχίζουν με βόλεμα και για τους δυο. Σκέτη καταστροφή γιατί ζεις σε μια σχέση όπου δεν υπάρχει τίποτα αληθινό.

Επειδή οι άνθρωποι προτιμάμε να γεμίζουμε με ψέμα για εφήμερη ευτυχία και όχι να αντιμετωπίζουμε και να λέμε στα ίσα αυτά που πραγματικά επιθυμούμε και θέλουμε. Δεν διεκδικούμε γιατί νομίζουμε πως θα χάσουμε.

Φοβόμαστε το θάνατο αλλά δεν σκεφτόμαστε πόσες φορές πενθούμε «σκοτώνοντας» τα συναισθήματα μας για κάποιον άνθρωπο.

Είτε γιατί δεν παλέψαμε για αυτά, είτε γιατί δεν το προσπαθήσαμε αρκετά, είτε γιατί το καταδικάσαμε πριν καλά καλά του δώσουμε την ευκαιρία που του αξίζει…

Επειδή είναι πολύ δυνατά και φοβόμαστε ότι δεν θα τα αντέξουμε.

Σκέφτηκες ποτέ ότι αυτή τη στιγμή μπορεί κάποιος να είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου, αλλά φοβάται να στο αποκαλύψει; Σκέφτηκες ποτέ πως ενώ θεωρείς πως το να μένεις μακριά, πληγώνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο πολύ, ενώ απλά και μόνο με την παρουσία σου μπορείς να ομορφύνεις τον κόσμο και των δυο σας…;

Πέρασε καμιά φορά από το μυαλό σου η ιδέα ότι εάν τολμήσεις να μιλήσεις για αυτά που αισθάνεσαι, μπορεί να βελτιώσει τα πράγματα, να βοηθήσει τον άλλο να σκεφτεί, να αλλάξει μια κατάσταση;

Φοβόμαστε την απόρριψη, δειλιάζουμε μπας και φανούμε ευαίσθητοι, μη δυναμικοί. Μα αυτό ακριβώς δεν είναι ο δυναμισμός. Και το θέμα είναι πως μπορεί να τελειώνεις κάτι, ενώ με ένα ΕΛΑ σου, να μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.