Blog

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένα ζευγάρι, ήτανε ο Ανδρέας κι η Δήμητρα, που ο ένας αγαπούσε πολύ τον άλλον ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαν…

Η Δήμητρα λοιπόν ήτανε πολύ κτητική!
Στην αρχή αυτό άρεσε στον Ανδρέα, νόμιζε πως αυτό είναι αγάπη.
Από την αρχή η Δήμητρα ζήλευε υπερβολικά τον Ανδρέα κι αυτό το γεγονός τον γοήτευε και τον χαροποιούσε!

Όμως όσο περνούσε ο καιρός ο Ανδρέας άρχισε να πιέζεται και κάποιες φορές να πνίγεται από την τόση ζήλια κι από την τόση κτητικότητα.
Όσο περνούσε ο καιρός, όλο αυτό έπαψε να είναι ωραίο και γοητευτικό και του έγινε θηλιά στον λαιμό του που δεν την άντεχε.

Ο Ανδρέας προσπάθησε πάρα πολλές φορές να μιλήσει ήρεμα και να εξηγήσει στην σύντροφο του, πως δυσανασχετούσε από αυτήν την κατάσταση.
Μα πάντα αυτή η κουβέντα τους κατέληγε σε έντονο καβγά, που από ένα σημείο και μετά η Δήμητρα μάλιστα, τον πρόσβαλε, τον υποτιμούσε, τον μείωνε και τον χτυπούσε.
Κι ύστερα δήθεν μετανιωμένη, του ζητούσε συγνώμη και τον διαβεβαίωνε πως τα έκανε όλα αυτά από πολύ αγάπη και από τον μεγάλο φόβο της μην χάσει ότι πιο πολύτιμο είχε κι ότι δεν θα επαναληφθεί, τον διαβεβαίωνε ότι κατάλαβε το λάθος της κι αυτήν ήτανε η τελευταία φορά που του συμπεριφερόταν έτσι.

Όμως ποτέ της δεν κρατούσε τον λόγο της, πάντα επαναλάμβανε την ίδια απάνθρωπη συμπεριφορά της.
Έτσι ο Ανδρέας, που την αγαπούσε ή που δεν είχε τα κότσια και την ψυχική δύναμη ή που δεν αγαπούσε αρκετά τον εαυτό του ή που ένιωθε αδύναμος μπροστά της, ή γιατί τον χειριζόταν και τον φόρτωνε με τύψεις, πάντα την δικαιολογούσε και τις έδινε τις ευκαιρίες που του ζήταγε, κάποιες φορές του τις απαιτούσε κιόλας.

Στην πορεία μάλιστα έκαναν κι ένα παιδί κι εκεί ο φίλος μας πίστεψε πως η Δήμητρα τώρα θα μαλακώσει, θα γίνει πιο ανθρώπινη.
Μα ούτε ο ερχομός του παιδιού ήταν ικανός να αλλάξει την Δήμητρα, συνέχισε, πολλές φορές ακόμη και μπροστά στο παιδί, να κακοποιεί ψυχικά και σωματικά, με την ίδια συχνότητα τον Ανδρέα.

Ο καημένος ο Ανδρέας, κάθε πρωί πήγαινε στην δουλειά του κι είχε τα χάλια του.
Οι συνάδελφοι του τον έβλεπαν με μελανιές στο σώμα του, μώλωπες και σημάδια. Τον έβλεπαν συνέχεια προβληματισμένο, απόμακρο, αγέλαστο και σκεφτικό. Κι όταν τον ρωτούσαν τι του συμβαίνει, εκείνος κάλυπτε πάντα την Δήμητρα, με ψέματα και με χίλιες δυο δικαιολογίες και ποτέ δεν μιλούσε για το δράμα που ζούσε μέσα στο ίδιο του το σπίτι κι από τον άνθρωπο που νόμιζε ότι τον αγαπούσε.

Μια νύχτα που λέτε, που η γυναίκα σε μια ακόμη κρίση ζήλιας και κτητικότητας, έγινε πάλι επιθετική και κατέληξε πάλι να χτυπάει πολύ άσχημα τον Ανδρέα…
Ο Ανδρέας δεν άντεξε άλλο, της ζήτησε να χωρίσουν, της είπε πως δεν την αγαπάει πια, πως την φοβάται, πως η ζωή του μαζί της είχε γίνει κόλαση, ότι δεν αντέχει άλλο να πονάει όλο του το σώμα κι η ψυχή του και πως θέλει να φύγει.

Τότε η Δήμητρα, όπως έκανε πάντα, άρχισε πάλι να τον διαβεβαιώνει πως δεν θα ξανά συμβεί, ότι όλο αυτό είναι αγάπη και χωρίς αυτόν δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή της κι ότι ετούτη την φορά θα αλλάξει οριστικά.
Μα στην συνέχεια, όταν ο Ανδρέας, για πρώτη φορά, έδειχνε τόσο πολύ ανένδοτος κι ανυποχώρητος στην απόφαση του, η Δήμητρα πήρε ένα μεγάλο ξύλινο ρόπαλο και χτύπησε τον Ανδρέα σε όλο του το κορμί και δίνοντας του την χαριστική βολή στο κεφάλι, τον σκότωσε…

Για πες λοιπόν φίλε μου άντρα, πως ένιωσες διαβάζοντας αυτήν εδώ την ιστορία;
Φίλε μου, πιστεύεις πως του άξιζε αυτό που ζούσε κι αυτό το τέλος του Ανδρέα;
Πες μου, ήταν αγάπη αυτό που ένιωθε η Δήμητρα, έτσι είναι η αγάπη για σένα;
Πες ρε “άντρα”, δεν θύμωσες πολύ με αυτό που διάβασες και δεν θα ήθελες όλο αυτό να μην είχε συμβεί;

Άσε, ξέρω! Θύμωσες, την μίσησες την Δήμητρα.
Ξέρω σου λέω, ποτέ δεν είναι εύκολη η απόρριψη, όμως δεν είναι λόγος για να σκοτώσεις κάποιον, για την ακρίβεια κανένας δεν είναι λόγος ικανός για να αφαιρέσεις μια ζωή.

Ξέρεις όμως γιατί σου την αντέστρεψα την ιστορία;
Μήπως έτσι μπεις, έστω για λίγο, στην θέση του αδύναμου.
Μήπως έτσι καταλάβεις ότι οι σχέσεις δεν είναι εξουσία, είναι σεβασμός κι αγάπη, που αν χαθεί, απλά σηκώνεσαι και φεύγεις.
Μήπως έτσι σταματήσεις να νιώθεις “άντρας” και νιώσεις λιγάκι άνθρωπος…
Ε;

BY:

giokarageorgos7@outlook.com

Κι όταν οι άλλοι σου λένε, "δεν γίνεται", να μην τους ακούς! Όταν όλα θα σου φαίνονται, κενά, αδιάφορα κι...