Blog

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης 

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, ίδια χαμόγελα κάθε μέρα, ίσως τυπικά ίσως με μεγάλες δόσεις αγάπης σίγουρα όμως όχι από έρωτα.
Τα ίδια χνώτα στο ίδιο δωμάτιο σε λιωμένα σεντόνια με τη ποτισμένη μυρωδιά της ρουτίνας.
Τα ίδια βλέμματα στο ίδιο ταβάνι, καμία σπίθα πια όταν ανταμώνουν οι ματιές.
Τα ίδια λόγια στα ίδια στόματα, μεγάλη έλλειψη λαχταράς για οτιδήποτε καινούριο.
Τα ίδια φιλιά στα ίδια χείλη χωρίς κανένα σκίρτημα πια.
Το ίδιο φαγητό κάθε μέρα ξαναζεσταμένο και πρόχειρα σερβιρισμένο στο κάποτε καλό σερβίτσιο.
Ίδια λοιπόν όλα και εμείς παριστάνουμε τους ευτυχισμένους πλασάροντας ότι πιο βαρετό ζούμε σαν ιδανικό.
Αυτό  αγάπες μου είναι η συνήθεια που έγινε σχέση και εμείς ως ρομποτάκια εθελοτυφλούμε προσπαθώντας να πείσουμε εμάς αλλά και τους γύρω μας ότι γεννάμε πεταλούδες με την υπέροχη ρουτίνα.

“Τι γλυκό μωρέ”
Πόση καρμιριά μωρέ!

Να μάθουμε να φεύγουμε.
Άλλωστε τίποτα και κανένας δεν είναι για πάντα.