Blog

Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης

Δεν σου είπα σ’αγαπώ, σε κράτησα όμως τις στιγμές που ο κόσμος σου κατέρρεε. 
Σου άνοιξα τα χέρια μου να μπεις και να κουρνιάσεις, όταν δεν είχες πού να σταθείς.
Σου μαγείρεψα το αγαπημένο φαγητό σου, σου γέμισα το μπάνιο κεριά για να ξεκουραστείς, πήρα από πάνω σου μπαγκάζια και βάρη.
Κάθισα δίπλα σου σιωπηλός και μοιράστηκα μαζί σου όλες τις στιγμές που δεν άντεχες ούτε εσύ η ίδια τον εαυτό σου.
Σου έδωσα το αυτοκίνητό μου να πας στη δουλειά, και πήγα εγώ με το μετρό, μέσα στη βροχή.
Άλλαξα όλα μου τα πλάνα για να ταιριάζουν με τα θέλω σου.
Όχι, δεν σου το έλεγα συχνά το σ’αγαπώ. 
Στο φώναζα όμως κάθε μέρα, κάθε στιγμή με πράξεις.
Σου έδωσα πράξεις, εκεί που οι λέξεις δεν θα βοηθούσαν. 
Έγινα βράχος, φίλος, στήριγμα, σύντροφος, εραστής, αγκαλιά, καταφύγιο..
Έγινα όλα εκείνα που φωνάζουν “σ’αγαπώ” κι ας μην σου τις έλεγα αυτές τις δυο λέξεις.
Δεν σε ρώτησα όμως ποτέ, αν ξέρεις να μιλάς την αγάπη με πράξεις.
Εσύ θεώρησες δεδομένα όσα ήμουν για εσένα κι εγώ θεώρησα δεδομένο πως ήξερες να μιλάς την αγάπη όχι μόνο με λέξεις αλλά και με πράξεις. 
Και κάπου εκεί, το χάσαμε αγάπη μου!
Εγώ την αγάπη σου την έδειχνα κι εσύ ήθελες τις λέξεις και τα παραμύθια.
Λυπάμαι, δεν ξέρω να λέω παραμύθια κορίτσι μου..
Δεν τη μιλάω την αγάπη με το “ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”, γιατί έμαθα να ασχολούμαι με αυτό το “καλύτερα”.