Blog

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Είναι μεγάλη η απόφαση να μπορείς να ζεις χωρίς έναν άνθρωπο που αγαπάς. Είναι μια απόφαση που δεν βρήκα τη δύναμη να εφαρμόσω ποτέ, όσες φορές κι αν είχες αδικήσει, όσες φορές κι αν με είχες πληγώσει.
Όμως, πρέπει να κάνω κάτι επιτέλους και για το δικό μου καλό.
Για όλες τις υποσχέσεις που δεν τηρείς και με τσακίζει η απογοήτευση, για όλες τις φορές που δεν έρχεσαι, για το χρόνο που ποτέ δεν έχεις, για τον έρωτα και τις στιγμές που μου στερείς, για το μέλλον που δεν έχουμε, για όλα αυτά που θέλει η καρδούλα μου και ο εγωισμός σου δεν αφήνει να μου τα δώσεις.
Πρέπει να πεισμώσω, να γίνω δυνατή και να ζω τη ζωή μου κάθε μέρα κι όχι μόνο τις φορές που έρχεσαι. Πρέπει να ζήσω κάθε μέρα χωρίς προσδοκίες για μας, χωρίς να σε περιμένω, χωρίς να περιμένω τίποτα, χωρίς να ζητάω από σένα τίποτα, χωρίς να ζητιανεύω λέξεις και στιγμές.
Γιατί αν εσύ αντέχεις μακριά μου, θα αντέξω κι εγώ. Αν εσύ περνάς τα βράδια σου χωρίς να με ψάχνεις, θα τα περνάω κι εγώ σαν να μην υπάρχεις.
Αν εσύ μπορείς να ζεις χωρίς εμένα, θα μπορέσω κι εγώ. Δεν ξέρω ποιος αγαπάει περισσότερο. Ξέρω, όμως, ποιος είναι ο πιο δειλός. Και σίγουρα δεν είμαι εγώ. Δεν είσαι έτοιμος να το ζήσεις. Και ίσως και να μην γίνεις ποτέ.
Δεν ξέρω πότε θα έρθεις. Μα υποθέτω δεν είναι και δουλειά μου να ξέρω. Ο καθένας θα συνεχίσει να κάνει τη ζωή του ξεχωριστά και κάποτε, κάποιες φορές ίσως οι δρόμοι μας να συναντιούνται. Δεν θα είμαι πια πάντα διαθέσιμη τις φορές που σε βολεύει.
Δεν θα γίνομαι πια ο κλόουν για να ψυχαγωγώ εσένα και τους φίλους σου. Δε θα σου δίνω αυτά που θέλεις και να χάνω τον εαυτό μου, και να μένω μετά ξανά στο τίποτα.
Κι όσο αντέχεις χωρίς εμένα, τόσο θα αντέχω κι εγώ.
Μα πολύ φοβάμαι πώς σε αυτό το παιχνίδι, δε θα έχει νικητή. Μόνο δύο χαμένους.

BY:

praxia.aresti@gmail.com

#writinglikebreathing