Blog

Γράφει η Ελευθερία Γκαραβέλα

Ήσουν αυτό το κάτι διαφορετικό που θέλησα να εξερευνήσω και όταν σε πλησίασα είδα το πόσο εγώ είσαι.

Έξω φυσάει χαμό και ουτοπία.
Ήρθες για λίγο, μα λείπεις πολύ..
Ήσουν φωτιά και έγινες στάχτη.
Ήσουν το φως και έγινες νύχτα.
Ήσουν νερό και έγινες αέρας.
Να με θυμάσαι, έστω και από μακριά.
Σαν ένα όνειρο που έχει ξεθωριάσει..
Σαν μια σταγόνα μέσα στα υγρά σου μάτια.
Σαν το σπίρτο που ζωγράφισες στο κορμί σου για να σου ανάψει τη φλόγα που αναζητείς.
Σαν μια μυρωδιά οικεία σε κάθε τριαντάφυλλο που σου προσφέρουν..
Σαν ένα μυθιστόρημα γεμάτο κεφάλαια σαν τη σχέση μας.
Σαν ένα κερί που απλά έκαιγε μέχρι να λιώσει πλήρως.
Σαν ένα άτομο που ήταν δίπλα σου αλλά δεν είναι πια!
Όταν θα κλείσουν τα φώτα και η αυλαία θα πέσει, να με θυμάσαι.
Όταν οι μάσκες ξεθωριάσουν και βγουν ξανά τα σκυθρωπά πρόσωπα, να με θυμάσαι.
Όταν τα αστέρια σου δεν θα λάμπουν πια και θα κοιτάς απλά έναν κατάμαυρο ουρανό, να με θυμάσαι!
Όταν μετά τη βροχή θα βγαίνει το ουράνιο τόξο, να με θυμάσαι!
Όταν θα γράφεις τις σκέψεις σου στο τετράδιο που σου χάρισα, να με θυμάσαι..
Και λέω να με θυμάσαι γιατί κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα καταλάβεις αν ήμουν εγώ η λάμπα που φώτιζε τη ζωή σου ή απλά ο διακόπτης που πατούσες στο λαμπάκι πάνω απ΄το προσκεφάλι σου.
Αυτό που άναβες για να μη φοβάσαι…
Και όταν όλες οι κακές σκέψεις σου περάσουν ξέχασέ με…
Τι ήμουν και τι είμαι για σένα;
Ίσως δεν το μάθω ποτέ ή ίσως να γνωρίζω ήδη την απάντηση.
Άραγε να με θυμάσαι;
Κι όμως με θυμάσαι!

BY:

gkaravela@nottabene.gr

Μη φοβηθείς να θέσεις στόχους, ακόμα και αν δεν τους πετύχεις τουλάχιστον προσπάθησες!