Blog

Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης

Αναμονή..
Μια αναμονή σε λιμάνια, σε αεροδρόμια, σε σταθμούς.
Μια αναμονή να σκοτώνει κάθε στιγμή μας.
Να σε θέλω, να σε ζητάω, να σε λαχταρώ και να υπάρχεις σε μια οθόνη κινητού.
Μια προσμονή για την επόμενη “καλημέρα”, για το επόμενο μήνυμα, για το επόμενο τηλέφωνο.
Αυτοματοποιημένα “σε θέλω”, ασυναίσθητα “κι εγώ”.
Στα γρήγορα ένα “σ’αγαπώ” κι ακόμα πιο γρήγορα το “μου λείπεις”, κι η απάντηση σταλμένη πριν καν νιώσεις τις λέξεις.
Μια αναμονή και μια αυτόματη προσπάθεια να καθησυχαστεί η προσμονή.
Κι εγώ πώς να σου πω πως μου λείπεις και να το νιώσεις;
Πώς να σου πω ότι σε θέλω και κάθε κύτταρό μου σε ζητάει;
Πώς να σου πω ότι ξυπνάω και κοιμάμαι κι είσαι η σκέψη και η επιθυμία μου;
Πώς να σου πω ότι φοβάμαι πως χωρίς το φιλί, χωρίς το άγγιγμα, θα χαθούμε σε αυτή την αναμονή;
Κι αυτή η λέξη που δεν σου γράφω.. λέει “φοβάμαι”.