Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι πλέον δεν περιμένεις τίποτα. Δεν προσμένεις για την επόμενη μέρα. Δεν καρτερείς τον ερχομό κανενός.
Πατάς γερά τα πόδια σου στην γη και πλέον βλέπεις απλά ταινίες με ευτυχισμένο τέλος, γελάς στα κρυφά, για μια αμυδρή στιγμή η ελπίδα φουντώνει ξανά μέσα σου και την ίδια στιγμή σβήνει. Κατεβάζεις το κεφάλι, ακούς απλά το τραγούδι του τέλους και σκέφτεσαι ότι αυτά είναι μόνο ταινίες.
Η μαγεία έχει χαθεί.
Όλα γύρω σου μπορούν να πουν ότι σε νίκησαν, καθώς πλέον δεν ονειρεύεσαι. Έχεις αφήσει στην άκρη τον ονειροπόλο εαυτό σου και έχεις γίνει ρεαλιστής, γιατί μάλλον πρέπει, γιατί ίσως το θέλει η κοινωνία, γιατί ίσως το θέλουν οι φίλοι, ή απλά το ήθελες εσύ; Άφησες στην άκρη την φαντασία σου και περιορίστηκες σε πράγματα που μπορείς να τα πιάσεις απλά τεντώνοντας το χέρι σου. Βολεύτηκες στην άνεση και την ρουτίνα της καθημερινότητας και πλέον δεν ελπίζεις για τίποτα. Σωστά; Είναι αργά, σωστά;
Κι αν σου έλεγα ότι εγώ παλεύω ακόμα για τα όνειρά μου;
Κι αν σου έλεγα ότι εγώ, παρά τα όσα λένε, θέλω πολύ παραπάνω από αυτά που φτάνει το χέρι μου;
Κι αν σου έλεγα ότι εγώ, φοβάμαι, τρέμω αλλά έχω επιλέξει να κάνω ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή;
Ένα ταξίδι που δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Δεν ξέρω τα κατατόπια και πρέπει να τα μάθω όλα από την αρχή. Μου δίνει μία ανατρεπτική ελευθερία με ταυτόχρονο καρδιοχτύπι για το άγνωστο, για το τι θα συναντήσω στην επόμενη γωνία. Τι καινούργιο θα δω, θα γευτώ, θα γνωρίσω. Αγωνίες για το αν θα πραγματοποιηθούν οι προσδοκίες και τα όνειρα μου.
Τώρα βρίσκομαι σε αυτό το ταξίδι.
Ένα ταξίδι που με ξανά ζωντάνεψε και κάθε μέρα είναι ξεχωριστή.
Αν σου τα έλεγα όλα αυτά, τότε θα ξανά πίστευες; Θα ονειρευόσουν ξανά;
