Blog

Γράφει ο Μάνος Σαμοθρακής

Το όνομά μου είναι, γυναίκα.
Το επώνυμο μου δεν το διάλεξα εγώ, μου το έδωσαν άλλοι.
Λέγεται σκουπίδι, υπηρέτρια, απόβλητη, τιποτένια.

Πρέπει να κρύβω το πρόσωπο μου, διότι είμαι ντροπή για την κοινωνία.
Πρέπει να κρύβω τις επιθυμίες μου, διότι απαγορεύεται να έχω.

Το όνομά μου είναι γυναίκα και γεννήθηκα για να υπηρετώ τους άντρες.
Δεν ερωτήθηκα για αυτό, απλά μου επιβλήθηκε.

Έχουν άλλοι δικαίωμα πάνω στο κορμί μου, στην ψυχή μου και είμαι υποχρεωμένη να το δέχομαι αδιαμαρτύρητα.

Το φύλο μου, καθόρισε την άθλια ζωή μου. Καταδικάστηκα – δίχως να έχω κάνει κανένα παράπτωμα – σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς ελαφρυντικά. Η μόνη αιτιολογία είναι, ότι δεν έχω την απαιτούμενη σωματική δύναμη για να αντιδράσω.

Η ερωτική μου ζωή, περιορίζεται στην ικανοποίηση του αφέντη μου και στην εκπλήρωση της μητρικής μου υπηρεσίας. Δεν πρέπει να έχω ορμές, οργασμό, ανάγκες, παρά μόνο υποχρεώσεις να περνάει καλά ο άντρας μου, να μεγαλώνω τα παιδιά μας και να έχω το σπίτι μας στην εντέλεια.

Ένας καπνός τυλίγει την καθημερινότητα μου, θολώνοντας την σκέψη μου και την αντίληψη μου, για να μην μπορώ να δω τίποτα παραπέρα από την αποστολή μου.

Δεν επιτρέπεται να αγαπηθώ, να νιώσω χαρούμενη, να νιώσω ποθητή και να απολαύσω τις ομορφιές αυτής της ζωής. Ακόμη και το σύντροφό μου, θα τον επιλέξουν άλλοι, χωρίς να με ρωτήσουν.

Ζω μέσα σε εσωτερικά ουρλιαχτά, που απαγορεύεται να ακουστούν πιο πέρα και σε εξωτερικές φωνές και διαταγές, που με κατευθύνουν σε μια κόλαση, που έχει φτιαχτεί για μένα, πριν ακόμη γεννηθώ.

Κρίθηκα ικανή, μόνο για να υπηρετώ τα αφεντικά μου και να εκπληρώνω τις επιθυμίες τους. Μου αφαιρέθηκε κάθε δικαίωμα ανθρώπινης υπόστασης και μερικές φορές, είμαι θεωρητικά κατώτερη και από τα ζώα.

Με λένε γυναίκα και πνίγομαι μέσα στα άθλια σακιά που μου έχουν επιβάλει να φοράω. Σάκους μονοκόμματους, που ενώ σε άλλες χώρες τους έχουν για να τοποθετηθούν τους νεκρούς, στη δική χώρα, βάζουν νεκρές ψυχές, που κινούνται μέσα σε αυτούς, ζουν μέσα σε αυτές και στο τέλος, διαλύονται μέσα σε αυτούς.

Τα υπέροχα μαλλιά μου, λειτουργούν ως φυλακή, για να κρύβομαι από τον κόσμο, διότι θα τον δηλητηριάσω με την παρουσία μου.

Μία παρουσία, που ελέγχεται καθημερινά εάν τηρεί τις απαιτούμενες προδιαγραφές και εάν κριθεί ανεπαρκής, έχουν δικαίωμα οι αφέντες μου, να με εξαφανίσουν. Να με ξεφτιλίσουν και να με τιμωρήσουν με το χειρότερο τρόπο.

Διότι, λέγομαι γυναίκα!

Ήρθε όμως η ώρα να σπάσω τη φυλακή μου. Να γκρεμίσω τους τοίχους της, ακόμη και δίνοντας την ίδια μου τη ζωή. Μια ζωή που έτσι κι αλλιώς δεν έχει αξία, όμως από σήμερα θα της δώσω εγώ την αξία που της αναλογεί.

Κόβω τα μαλλιά μου, ως ένδειξη αγανάκτησης για την απάνθρωπη αντιμετώπιση μου. Κόβω τις αλυσίδες που με τυλίγουν και βγαίνω στο ήλιο να τραγουδήσω, να γελάσω, να πετάξω, να ονειρευτώ.

Και αν με σκοτώσουν, θα πω ότι έστω και για ένα λεπτό από την άθλια ζωή μου, υπήρξα ευτυχισμένη, ελεύθερη.

Θα πω ότι έστω και για ένα λεπτό, υπήρξα αληθινή “γυναίκα”!