Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μου είχαν πει πολλές φορές πως κάτι δεν αξίζω. Πως θα πας, αλλα δεν θα μείνεις πουθενά.
Και όριζαν αυτοί το τι θα κάνω και ποια θα είμαι. Όριζαν το τι αξίζω και τι όχι.
Μέχρι που ήρθε η ώρα να μάθω να ορίζω εγώ τον εαυτό μου. Τότε άρχισαν ένας ένας να φεύγουν από τη ζωή μου οι κριτές των πάντων. Τότε ήταν που άρχισα να ορίζω εγώ η ίδια τι θέλω να κάνω. Άρχισα να ορίζω το πού θα πάω κι αν θα μείνω κάπου.
Άρχισα να μαθαίνω ποια ειμαι και τι αξίζω. Και έμαθα ένα πράγμα. Θα πέσω, θα τσακιστω, θα σηκωθώ, ίσως ξαναπεσω μα θα ξανασηκωθω. Όλα αυτά λοιπόν μου δείχνουν ποια θέλω να είμαι, που θέλω να φτάσω και ποιους θέλω να έχω στο πλευρό μου.
Κανένας δεν έχει το δικαιωμα να κρίνει που θα φτάσεις. Για κάποιους τα σκουπίδια είναι απλά σκουπίδια , για σένα ίσως είναι θησαυρός. Για κάποιους η κορυφή φαντάζει παράδεισος, για σένα ίσως είναι η κόλαση. Οπότε να πας εκεί που θέλεις και να αξίζεις ότι θέλεις.
Να ζεις όπως θέλεις και να αγαπάς όποιον θέλεις. Έχεις μια ζωή και είναι δική σου.
