Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Από τη στιγμή που σε είδα ένιωσα πως κάτι μοιραίο μας συνδέει εμάς. Δυο ψυχές ίδιες μα και συνάμα διαφορετικές μεγαλωμένες στην ίδια γειτονιά.
Δυο παιδιά ιδιαίτερα, με την ίδια λαχτάρα για ζωή και μια καρδιά ασυμβίβαστη.
Βρέθηκα χωρίς να το ξέρω σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου και θυμάμαι πόσο σε θαύμασα τότε για τη δύναμη και το θάρρος σου. Δυο παιδιά που κοιτάχτηκαν στα μάτια χωρίς να ξέρουν πως θα τα φέρει η ζωή.
Μ’ Έχασες… σ’ έχασα… φύγαμε, ακολουθώντας δρόμους χωριστούς χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ο ένας από τον άλλον. Σε ξέχασα, με ξέχασες και εσύ.
Ζήσαμε δυο ζωές παράλληλες και σχεδόν ίδιες. Όμως το μόνο που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια ήταν οι ψυχές μας. Αυτή η σπίθα στα βλέμματα μας από τότε που ήμασταν παιδιά. Αυτή αναγνώρισα όταν σε ξαναείδα. Ήταν σαν να σε γνώρισε η ψυχή μου. Σαν να μην είχαμε χαθεί ποτέ. Μια οικειότητα και μια αγάπη που μας άνοιξε την πόρτα στο για πάντα!
Από εκείνη τη στιγμή γεμίσαμε αναμνήσεις το βιβλίο της ζωής μας. Αναμνήσεις που μόνο λίγοι και τυχεροί θα μπορούσαν να έχουν. Σε αυτό το βιβλίο γράφτηκε και η πιο ωραία παραμονή πρωτοχρονιάς που θα έχω να θυμάμαι. Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία αγάπης, που θα μείνει ανεξίτηλα γραμμένη στη ψύχη μου, όσα χρόνια και αν περάσουν. Τα κορμιά και οι καρδιές ένα κουβάρι, και η αγκαλιά μια γλυκιά φυλακή της ψυχής. Ο Χρόνος βιαζόταν να φύγει μα εμείς ακίνητοι, ακλόνητοι, σε μια στιγμή σιωπής πλημμυρισμένη με δάκρυα χαράς, αγάπης, πόθου!
Πολλές φορές όμως αυτό το μοιραίο δεν έρχεται για να μείνει. Φτιάξαμε αναμνήσεις ξέροντας πως ίσως θα έπρεπε να ζήσουμε μόνο με αυτές. Που να το πούμε και ποιος να το νιώσει; Κράτησε το λοιπόν μέσα στη καρδιά σου σαν στιγμή ιερή μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και μυαλά.
Και αν τελικά το μοιραίο μας πάει πάλι μακριά τον έναν από τον άλλο ξέρω πως κάθε Χριστούγεννα κάτι θα μου λείπει. Για κάτι θα πονάω, για κάποια παραμονή πρωτοχρονιάς μαζί σου, που θα έδινα τα πάντα να την ξαναζήσω. Όμως η ζωή είναι στιγμές. Στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω παρά μόνο στη σκέψη μας.
Δυο παιδιά από την ίδια γειτονιά έγραψαν την πιο ωραία στιγμή της ζωής τους. Κάθε χρόνο θα ζω αυτή τη στιγμή, όπου και αν είμαι, ό,τι και αν κάνω. Μια στιγμή μας έγινε αστέρι εκεί ψηλά για πάντα. Και αν η ζωή σε πάρει πάλι μακριά σε αυτό το αστέρι θα εύχομαι να βρεις τον δρόμο να γυρίσεις! Η ζωή μας όλη μια στιγμή, μια παραμονή πρωτοχρονιάς
