Blog

Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου

Τελικά η ζωή δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος. Κάθε μέρα που ανοίγεις τα μάτια σου, δίνεις κι ένα νέο αγώνα. Αυτός διαρκεί ως το βράδυ που θα ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι και γλυκά θα αφήσεις το Μορφέα να σε πάρει αγκαλιά.
Πολλές είναι οι φορές που αναρωτιέμαι ποιοι είμαστε, τι είμαστε, που πάμε τελικά; Δεν ξέρω αν θα μάθω ποτέ μα το παλεύω. Και είναι φορές που σκέφτομαι τους ανθρώπους, αυτούς που είναι δίπλα μας. Αυτούς που δίνουν γεύση και άρωμα στη ζωή μας, είναι αυτές οι γλυκές πινελιές χρώματος.
Άνθρωποι σωστά διαλεγμένοι εκείνοι λίγοι, οι σπάνιοι και οι πολύτιμοι. Και ο έρωτας; Τι ρόλο παίζει ο έρωτας τελικά στην καρδιά του ανθρώπου;
Γιατί είναι τόσο σημαντικός, τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο μεγάλο; Τι δύναμη έχει τελικά που μπορεί και υποτάσσει από τον πιο ισχυρό άνθρωπο μέχρι και τον πιο πράο και φιλήσυχο. Κι εμείς που ερωτευόμαστε που δίνουμε την καρδιά μας; Προσέχουμε άραγε;
Πάει καιρός, μα με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβα πως στην καρδιά μου δεν της αξίζει να την σκορπάω σε χέρια άγαρμπα και σε ανθρώπους που δεν την χρειάζονται. Θα την κερδίσει εκείνος που θα το αξίζει. Εκείνος που δε θα με κάνει να αναρωτιέμαι.
Εκείνος που θα ξέρει από την πρώτη στιγμή, που δεν θα έχει αμφιβολίες. Εκείνος που θα καταφέρει να με κάνει να είμαι ο εαυτός μου. Να είμαι ο άνθρωπος που ελάχιστοι βλέπουν και ακόμα πιο λίγοι ξέρουν.
Γιατί ο άνθρωπος όταν ερωτεύεται δεν έχει όρια και όποιος προσπαθήσει να βάλει στον έρωτα απέναντι σου όρια, πρέπει, μη και περιορισμούς τότε δεν είναι εκείνος. Αν

Δεν τρελαίνεται που είσαι μακριά του, που χάνει στιγμές από τις στιγμές σου. Αν δεν σου πει «είμαι από κάτω κατέβα να σε δω», αν δεν κάνει τις μεγαλύτερες τρέλες για χάρη σου, εκείνον εσύ θα τον βάφτιζες έρωτα; Όχι!

Απλώς δεν είναι εκείνος, ο ένας, ο σωστός.

BY:

korina_papadopoulou@hotmail.com

Οποιος κοιτάζει προς τα έξω ονειρεύεται. Όποιος κοιτάζει μέσα του ξυπνάει.