Blog

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου

Και το όνομα εκείνης Ζωή. 

Ζωή με τα πάνω και τα κάτω της, ζωή μοναδική δικιά σου, μια μόνο δίχως δικαίωμα επιστροφής σε περίπτωση λάθους. Ζωή σου λέω, γεμάτη στιγμές, στιγμές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις, με αναβαθμίσεις από το μηδέν έως το δέκα, γεμάτη όμορφα ή όχι, λίγη σημασία έχει. 

Ξέρεις πιο είναι εκείνο το σημαντικό που την καθορίζει; Η αναπνοή, τα μάτια, η ακοή, η όσφρηση, η γεύση, οι αισθήσεις σου. Το άγγιγμα, το να νιώθεις, να νιώθεις τις πατούσες σου και ας περπατάς για να πας στη δουλεία, τι σημασία έχει αφού περπατάς, βλέπεις τον ήλιο, αναπνέεις, νιώθεις. Τι και αν σε στραβοκοιτούν, τι και αν βρέχει; Δεν σου είπα. Η ζωή είναι έρωτας, μόνο έτσι μπορείς να την καταλάβεις, η ζωή είναι τρέλα, αυθεντικότητα, κλάμα , γέλιο, πόνος, χαρά, λύπη… Τι να σου λέω, η ζωή είναι ένα εκατομμύριο πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις, να νιώθεις για να καταλαβαίνεις πως υπάρχεις. 

Άκου λοιπόν. Η ζωή για να την αντέξεις, η ζωή για να σε αντέξει, πάρε το όπως θέλεις, θέλει τρέλα, πολύ, αποφάσεις της στιγμής και ας είναι ότι να ναι και όπως ένιωθες εκείνη την στιγμή, είναι δικιά σου και ας είναι λάθος. Και; Ποιος θα σου πει πως θα σκεφτείς και πως θα νιώσεις; Δική σου η ζωή, δική σου η τρέλα, δικές σου και οι αποφάσεις με όποιο κόστος, δικά σου τα σωστά δικά σου και τα λάθη. Δεν θυμάμαι να ζήτησες ποτέ τίποτα από κάποιον ή να έβαλες το χέρι σου στη δική του κωλότσεπη. Προχώρα χαμογελαστός, ξέρεις, με εκείνο το στραβό χαμόγελο όλο υποσχέσεις και υποσχέσου στη ζωή πως είσαι εκεί, είσαι εκεί γιατί σε θέλει και σε περιμένει σαν τρελή να περπατήσετε το δικό της μονοπάτι και να σου χαρίσει όλα εκείνα που πάντα ονειρευόσουν. 

Κοίτα σου λέω, σε περιμένει στο κέντρο μιας παιδικής χαράς και είναι έτοιμη για όλα, είναι έτοιμη για εσένα. Φύγαμε για το μοναδικό εκείνο ταξίδι της, είναι εκεί και περιμένει να ακούσει τη δυνατή φωνή σου. 

Φόρτσα τρέλα ζωή μου! 

Ζωή μου!