Blog

Γράφει ο Αποσπερίτης

Μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου, μου λέει συνέχεια ότι είμαι “χαλασμένος.” Δεν μπορώ να την σταματήσω. Συνέχεια αυτό λέει, ότι είμαι “χαλασμένος,” ξανά και ξανά. Μακάρι, μακάρι να μου μιλούσες.
Ναι, ήμουν εφιάλτης και τα σκάτωσα. Αλλά εξαφανίστηκες, και σε χρειαζόμουν. Ήσουν η μόνη οικογένεια που μου είχε απομείνει. Το μόνο που ήθελα ήταν να έρθεις και να με βρεις. Γιατί δεν μπορούσες να έρθεις να με βρεις; Και ήξερες καλά, ήξερες ότι εγώ δεν θα ερχόμουν ποτέ.
Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη κι ελπίζω να με συγχωρέσεις. Βρίσκομαι σε χαμένο δρόμο κι αν έχω χαλάσει τόσα σε μια νύχτα ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά σου.
Θυμάμαι που “κεντάγαμε” μαζί τον χειμώνα.
Χρωστάω μια συγγνώμη για τις νύχτες που με πλήγωσα.
Έχει μέρες που λείπει ο ήλιος και μετράω σκιές. Προσπαθώ να σε βρω στο αλκοόλ μα σε χάνω και βυθίζομαι. Είμαι εγώ, ένας σε κάποιους κάποιος. Όλα θα ήταν καλύτερα αν πότε δεν τα ερμηνεύαμε.
Μου έλεγαν πως είναι δώρο θείο που σκέφτομαι πολύ, αλλά παράλληλα αυτό με έβλαπτε.
Είπα πως θα ήταν όνειρο μα πώς αφού ήμουν ξύπνιος; Ήταν πανέμορφα όλα γύρω μου και το πρόσωπό μου χαμογελούσε, με χαιρέτησε κι έφυγε. Όπως συμβαίνει σε όλα τα όνειρα η ιστορία από κάπου έμπαζε.
Περασμένα ξεχασμένα, όλοι είμαστε δέντρα με δύναμη καταβάθος. Το όμορφο πίκρα κέρασε, το άσχημο τι; Εγώ θα πάω ευθεία και η ευθεία δημιουργεί περισσότερους κύκλους. Παραπάνω απ’ότι μισώ ν’αγαπώ θέλω. Μην ξεχάσεις να μην υπάρχεις σε έναν κόσμο που χρειάζεται τα λάθη σου, σε έναν κόσμο εγωιστή. Στραβοκοιτάζω το κενό και λέω να ενσωματωθώ μαζί του άμα χάσω λίγο από εμένα. Κατάλαβα πως ό,τι εκτίμησα είχε οστά και σάρκα, αλλά ότι δεν με εκτίμησε ποτέ έγινε παραίσθηση. Οι τοίχοι εκκολάπτουνε σκιές που εκκολάπτουνε μνήμες. Υπάρχεις και δεν υπάρχεις σε έναν χώρο ανάλογος με πόσα βήματα κάνεις. Όλα πλέον μου μοιάζουν όμορφες δικαιολογίες. Θυμάσαι πως σε κοίταζα; Θυμάσαι πως σου γέλαγα και γέλαγες κι εσύ; Εδώ που ζω δεν φτάνει ο ήλιος κι αν το ένα σώμα εκπέμπει φως το άλλο επιστρέφει πίσω σκιές. Το γυαλί που ραγίζεις στις ανθρώπινες σχέσεις δεν σε αφήνει ο εγωισμός να δεις πως πίσω από τις ρωγμές ήταν καθρέφτης. Αναπαριστάς το τέλος μας από τον ερχομό…
Ανησυχώ εάν είσαι εδώ ή αν είσαι ηχώ κι εγώ τρελός. Δεν βλέπω καλά; Βλέπω κατάλληλα. Δεν περπατάμε μαζί;
Περπατάμε παράλληλα. Εγώ να ξέρεις δεν φοβάμαι τίποτα, μόνο ο πληθυντικός με τρομάζει.