Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Οι άνθρωποι στα εύκολα αγαπάνε, στα δύσκολα λακίζουν.
Το ξέρω πως απελπίστηκες. Το ξέρω πως μάτωσες.
Αλλά κανείς όταν σ’αγαπάει δεν σ’αφήνει να φύγεις.
Πολεμάει με νύχια και με δόντια μέχρι τελευταίας πτώσης.
Αλλά δεν αγαπάνε όλοι το ίδιο. Η αγάπη πάει με το μέτρο.
Άλλος αγαπάει ένα εκατοστό κι άλλος ένα μέτρο. Τι το πέρασες το μαγαζί μανδάμ;
Αγοροπωλησία όλα. Στα καλά μαζί, στα άσχημα απούσα/ών.
Οι παλιοί κολλούσαν τα πάντα όταν ραγίζανε, οι νέοι εγκαταλείπουν ψυχή μου.
Φταις, να πω ότι δεν φταις ψέμα θα είναι.
Φυσικά και φταίω, δεν είπα ότι δεν φταίω ποτέ.
Αλλά εγώ τα συγχωρώ όλα, γιατί έτσι είναι η ψυχή μου.
Πάρε ένα μπράβο τώρα και προχώρα, μην στέκεσαι μπροστά στην πόρτα.
Λόγια, λόγια, λόγια. Χορτάσαμε απ’τα λόγια μωρέ.
Θυμάσαι τι είπες;
Πού να θυμάσαι μωρέ τώρα.
Τώρα μιλάει ο εγωισμός που είναι και αρνητικός αποδέκτης.
Κι εγώ δεν υπήρξα ποτέ μου αρνητική.
Δεν μου πάνε τα μισόλογα, ούτε τα τάχα μου δήθεν γλυκόλογα.
Αν σ’αγαπούσε θα καταλάβαινε και την δική σου θέση, η οποία είναι δύσκολη.
Αλλά πλέον οι άνθρωποι στα εύκολα αγαπάνε, στα δύσκολα λακίζουν.
Γιατί αν δεν με κρατάς σφιχτά, φεύγω.
Προχώρα λοιπόν και μην κοιτάζεις κάτω.
Προχώρα και μην πεις τίποτα σε κανέναν.
Να μην καταλάβουν οι δικοί σου άνθρωποι ότι δεν τα κατάφερες πάλι και απογοητευτούν.
Βαρέθηκα να εξηγώ ποια είμαι πλέον, τι κάνω, τι δεν κάνω.
Είναι που μετράω πλέον την ψυχή μου με αγάπη, με γνώση και χαμόγελα.
Και θέλω να είμαι πάντα ο εαυτός μου, γιατί δεν θέλω να ψαλιδίζω την ψυχή μου για χάρη κανενός.
Δεν εκλιπαρώ να με θυμούνται.
Συγγνώμη που δεν κατάλαβα, συγγνώμη που δεν κατάλαβες.
Συγγνώμη που δεν κατάλαβα ότι δεν θα καταλάβαινες ποτέ.
